Η κυβέρνηση του Φρανσουά Μπαϊρού αποτελεί πλέον παρελθόν, μετά την εμφατική καταψήφισή της στην Εθνοσυνέλευση. Ο Εμανουέλ Μακρόν, από την πλευρά του, καλείται μέσα στις λίγες επόμενες μέρες, να επιλέξει τον/την πέμπτο/-η πρωθυπουργό στη διάρκεια της δεύτερης προεδρικής του
Η κυβέρνηση του Φρανσουά Μπαϊρού αποτελεί πλέον παρελθόν, μετά την εμφατική καταψήφισή της στην Εθνοσυνέλευση. Ο Εμανουέλ Μακρόν, από την πλευρά του, καλείται μέσα στις λίγες επόμενες μέρες, να επιλέξει τον/την πέμπτο/-η πρωθυπουργό στη διάρκεια της δεύτερης προεδρικής του θητείας και έβδομο/-η συνολικά από το 2017, όταν πέρασε για πρώτη φορά την πόρτα του Μεγάρου των Ηλυσίων.
Παρά δε το γεγονός ότι έχει καταρρίψει ήδη κάθε προηγούμενο ρεκόρ, πιθανότατα το πρόσωπο που θα βρεθεί να κάθεται σε αυτή την ηλεκτρική καρέκλα δεν θα είναι και το τελευταίο. Πολύ περισσότερο εάν ο ίδιος αποφασίσει να μην παραιτηθεί και επιχειρήσει να εξαντλήσει το υπόλοιπο της θητείας του, η οποία λήγει την άνοιξη του 2027.
Η εξήγηση είναι απλή και διπλή: Αφενός, το κόμμα του παραμένει μειοψηφία στη Βουλή και οι πρόθυμοι να συνεργαστούν μαζί του το ξανασκέφτονται, καθώς φοβούνται ότι θα ποντάρουν σε ένα κουτσό άλογο που θα τους παρασύρει στον γκρεμό. Αφετέρου, μετά το σκληρό μνημόνιο που έχει προαναγγελθεί για την επόμενη διετία, το καζάνι της κοινωνίας βράζει και βρίσκεται για μια ακόμη φορά στα πρόθυρα της έκρηξης, με το καυτό του περιεχόμενο να απειλεί να παρασύρει τα πάντα στο διάβα του.
Λεπέν και Μπαρντελά ante portas
Σε αυτό το φόντο και με την Αριστερά βυθισμένη στον δικό της εμφύλιο, η ώρα της Ακροδεξιάς στη δεύτερη μεγαλύτερη χώρα της ΕΕ και της Ευρώπης συνολικά δείχνει να πλησιάζει με γοργούς ρυθμούς. Πρακτικά, οι εξελίξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το κόμμα της Μαρίν Λεπέν και του Ζορντάν Μπαρντελά όποια και αν είναι η κατάληξη της μεταξύ τους κόντρας βρίσκεται ήδη στον προθάλαμο της εξουσίας και, αργά ή γρήγορα, θα ανοίξει την πόρτα της με το κλειδί που θα του δώσει στο χέρι ο γαλλικός λαός.
Μονά-ζυγά δικά τους, όπως θα έλεγε και ο λαός, βλέποντας την κατάσταση που διαμορφώνεται στη Γαλλία. Διότι ακόμη και αν ο Μακρόν καταφέρει να ισορροπήσει στο τεντωμένο σκοινί και βρει ένα σχήμα το οποίο θα αντέξει μερικούς μήνες σενάριο που ουσιαστικά προϋποθέτει ότι ο/η επόμενος/-η πρωθυπουργός θα είναι ένα πρόσωπο αποδεκτό από τους Σοσιαλιστές, τους Πράσινους και ορισμένους Ρεπουμπλικάνους το χαρτί του δημοκρατικού τόξου που του χάρισε τη νίκη το 2017 και το 2022 μοιάζει πλέον να έχει καεί.
Σε αυτό το φόντο, οι Βρυξέλλες έχουν κάθε λόγο να κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα. Αντιθέτως, στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, ο Ντόναλντ Τραμπ βλέπει το άρμα του να προελαύνει και στην Ευρώπη, σπάζοντας τις γραμμές άμυνας και τα στερεότυπα του παρελθόντος. First we take Manhattan, then we take Paris, θα μπορούσε να τραγουδήσει, παραφράζοντας τον Λέοναρντ Κοέν.
Παράλληλα, βεβαίως, θα φροντίσει να μην πάρει ούτε στιγμή το βλέμμα του από το Βερολίνο και την κυβέρνηση του Φρίντριχ Μέρτς, η οποία επίσης δεν πατά καλά στα πόδια της. Η Γερμανία, άλλωστε, αποτελεί τον ύψιστο στόχο για τον πρόεδρο των ΗΠΑ και το κίνημα του οποίου ηγείται το κερασάκι στην τούρτα τους.
Πάντως, ακόμη και αν ο Τραμπ δεν καταφέρει να την αλώσει, η ουσία δεν αλλάζει: Η Ευρώπη περνά σταδιακά στα χέρια της Ακροδεξιάς, ανοίγοντας ένα νέο και ιδιαιτέρως επικίνδυνο κεφάλαιο στη μακρά και πολυτάραχη ιστορία της.
Ένα στοίχημα γεμάτο απελπισία
Οι λαοί δεν περιμένουν τίποτα πια από τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις, τις οποίες θεωρούν υπεύθυνες για όλα τα κακά και είναι πολλά! που τους έχουν βρει σήμερα. Δεν ελπίζουν όμως και τίποτα από μια Αριστερά η οποία εμφανίστηκε άτολμη για τις μεγάλες ρήξεις όταν φάνηκε να σημαίνει η ώρα της και κατέληξε να είναι πιο συστημική από όσο θα μπορούσε ποτέ κανείς να φανταστεί.
Έτσι, τώρα, έχοντας συνειδητοποιήσει πως η Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία αργοπεθαίνει, αλλά και ότι ο κόσμος αλλάζει ραγδαία και βίαια, καθώς τα μαχαίρια να έχουν βγει από τα θηκάρια ακόμη και μεταξύ φίλων και συμμάχων, πληθαίνουν όσοι ποντάρουν τα ρέστα τους στην Ακροδεξιά.
Αργά ή γρήγορα, βεβαίως, θα βρεθούν πάλι μετέωροι και προδομένοι, όπως έχει συμβεί και άλλες φορές στο παρελθόν. Τότε, όμως, ίσως είναι αργά. Εκτός και αν οι οργιώδεις διεργασίες στους κόλπους των κοινωνιών με τη γαλλική να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή γεννήσουν ένα νέο αφήγημα και, μαζί, τους πολιτικούς φορείς που θα το κάνουν σημαία τους και θα επιχειρήσουν να το υλοποιήσουν.
Για την ώρα, ωστόσο, όπως αναφέρει πρόσφατο ρεπορτάζ της le Monde, ο νέος και φέρελπις Μπαρντελά, ο οποίος ελπίζει να εκτοπίσει σύντομα την Λεπέν, φροντίζει να δώσει διαπιστευτήρια στους οικονομικά ισχυρούς της Γαλλίας (τους ίδιους που επέβαλαν το μνημόνιο που έριξε τον Μπαϊρού), διαβεβαιώνοντάς τους πως δεν έχουν να φοβούνται τίποτα αν το τιμόνι βρεθεί στα χέρια του.
Ας το γνωρίζουν τουλάχιστον όσοι και όσες τον προτιμήσουν, θεωρώντας πως διαφέρει πολύ από τον Μακρόν και τους πρωθυπουργούς του
Πηγή: tanea.gr
