Το δελτίο τύπου της Περιφέρειας Θεσσαλίας για την έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, θα μπορούσε να διδάσκεται σε σχολές πολιτικής επικοινωνίας, ως 'υπόδειγμα θεσμικού αυτοθαυμασμού πάνω σε ερείπια'.
Μας πληροφορεί, με στόμφο και αυτάρεσκη αυστηρότητα, ότι επί 11 ολόκληρα χρόνια η Θεσσαλία δεν ήξερε τι αέρα αναπνέει.
Όχι μεταφορικά κυριολεκτικά.
Χωρίς μετρήσεις βαρέων μετάλλων.
Χωρίς PM2.5 και PM1 στο κέντρο της Λάρισας.
Χωρίς συντήρηση σταθμών.
Χωρίς βαθμονόμηση.
Χωρίς ανάλυση δεδομένων.
Χωρίς ενημέρωση πολιτών.
Χωρίς σχέδιο δράσης.
Αλλά με πολλή “θεσμικότητα” — όπως μας διαβεβαιώνει ο κ. Αγοραστός.
11 χρόνια εξουσίας – €1,1 εκατ. ευρώ ενδιαφέροντος
Η ουσία συνοψίζεται σε έναν αριθμό: €1,1 εκατ. ευρώ.
Αυτό ήταν το συνολικό “επενδυτικό αποτύπωμα”, για την ατμοσφαιρική ρύπανση , σε μια Περιφέρεια με βιομηχανική δραστηριότητα, καύσεις, γεωργικές πρακτικές και συστηματικές υπερβάσεις ορίων.
Και το χειρότερο;
Ούτε καν με αυτά τα χρήματα δεν φρόντισαν να λειτουργήσουν!
Οι σταθμοί υπήρχαν ως αντικείμενα.
Όχι ως εργαλεία προστασίας της δημόσιας υγείας!
Μια περιβαλλοντική πολιτική του τύπου:
«Έχουμε εξοπλισμό — μην τον αγγίζετε».
Η «έκθεση κόλαφος» , που αποκαλύπτει και την σημερινή αλήθεια
Η νέα Περιφερειακή Αρχή παρουσιάζεται ως υπόδειγμα συνέπειας.
Και πράγματι, ξεκίνησε να κάνει αυτά, που όφειλε να έχουν γίνει εδώ και μια δεκαετία:
να συντηρήσει,
να βαθμονομήσει,
να αναλύσει,
να ενημερώσει.
Όμως , όσο κι' άν προσπαθεί να εμφανιστεί ως ρήξη, το ίδιο το δελτίο τύπου, προδίδει μιά αμήχανη αλήθεια:
— όλα είναι “σε διαδικασία”, “σε προγραμματισμό”, “σε σύμβαση”, “σε επανεξέταση”.
Δηλαδή, πάλι:
όχι αποτελέσματα,
όχι δημοσιευμένες εκθέσεις,
όχι απολογισμός για το 2024,
όχι καθαρή εικόνα για το ποιος ρυπαίνει, πόσο και πότε.
Η Θεσσαλία εξακολουθεί να αναπνέει στο περίπου... (!)
Πολίτες σε κίνδυνο, δεδομένα … δύσκολα ανιχνεύσιμα
Ιδιαίτερη ειρωνεία προκαλεί το γεγονός , ότι τα δεδομένα ρύπανσης :
είναι θαμμένα σε δυσπρόσιτες σελίδες,
δεν απευθύνονται στους ηλικιωμένους,
δεν συνοδεύονται από σαφείς οδηγίες προστασίας.
Με άλλα λόγια:
Οι πολίτες μπορούν να ρυπαίνονται ελεύθερα — αρκεί να μην ενημερώνονται.
Το δελτίο τύπου δεν είναι απλώς καταγγελία του παρελθόντος.
Είναι ομολογία ενός διαχρονικού θεσμικού εγκλήματος της αντιμετώπισης της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, όχι ως ζητήματος ζωής και θανάτου — αλλά ως 'τεχνικής λεπτομέρειας επικοινωνίας'!
Κι' όσο η πολιτική ηγεσία πανηγυρίζει, επειδή τώρα άρχισε να κάνει τα αυτονόητα, η κοινωνία δικαιούται να ρωτά :
« Πόσα χρόνια ακόμη θα χρειαστούν για να αναπνέουμε με στοιχεία και όχι με δελτία τύπου ; »
