Το διήμερο δράσεων «Συνθέτοντας μια Κοινωνία Αποδοχής», που πραγματοποιήθηκε στη Λάρισα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού, ανέδειξε μέσα από τη συμμετοχή μαθητών, φορέων και πολιτών τη σημασία της ισότητας, της αποδοχής και της συμπερίληψης. Μέσα από καλλιτεχνικές δράσεις, παρεμβάσεις ειδικών και δημόσιο διάλογο με θεσμικούς εκπροσώπους, αναδείχθηκαν κρίσιμα ζητήματα όπως η διαπολιτισμική επικοινωνία, η κοινωνική ένταξη και ο ρόλος της πολιτείας, της εκπαίδευσης και των επιχειρήσεων στην καταπολέμηση των διακρίσεων. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις πρωτοβουλίες της Περιφέρειας Θεσσαλίας και του Δήμου Λαρισαίων, καθώς και στο πρόγραμμα HELIOS+, το οποίο στοχεύει στην ουσιαστική ένταξη προσφύγων και πολιτών τρίτων χωρών στην ελληνική κοινωνία και αγορά εργασίας, προωθώντας μια σύγχρονη, ανοιχτή και συμπεριληπτική κοινωνία.
Υπάρχει μία ιδιαίτερη κατηγορία δελτίων τύπου, όπου δεν μπορείς να διαφωνήσεις με τίποτα ...
Επειδή όλα είναι σωστά ...
Ήτοι, η αποδοχή, η ισότητα, η συμπερίληψη, η κοινωνική συνοχή, τα θεμελιώδη δικαιώματα · η ευαισθητοποίηση, ο διάλογος, η συνεργασία φορέων.
Είναι το είδος του κειμένου, το οποίο άν το διαβάσεις χωρίς τίτλο , δεν θα καταλάβεις άν αφορά την Περιφέρεια, το Υπουργείο, μιά ΜΚΟ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή , ή μιά σχολική εορτή ... (!)
Το συγκεκριμένο δελτίο τύπου είναι ένα πλήρες λεξικό της σύγχρονης διοικητικής ευαισθησίας · με τα στοιχεία-λέξεις της συμπερίληψης, της διαφορετικότητας, της κοινωνικής ένταξης ...
Αναφέρει τις ευάλωτες ομάδες, το πολυπολιτισμικό περιβάλλον, το στρατηγικό πλεονέκτημα της διαφορετικότητας · την ευθυγράμμιση με την Εθνική Στρατηγική, την συγχρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση ... κλπ. .
Αν έλειπαν και η λέξεις «βιωσιμότητα» κι' «ανθεκτικότητα» — θα ήταν η μόνη παράλειψη ...
Το ενδιαφέρον σ' αυτά τα δελτία τύπου είναι, ότι περιγράφουν πάντα εκδηλώσεις, ημερίδες, πάνελ, συζητήσεις, δράσεις ευαισθητοποίησης και καλλιτεχνικές εκφράσεις.
Ποτέ δεν είναι σαφές, τί αλλάζει στην πραγματική ζωή μετά άπ' όλα αυτά — αλλά σαν δελτία τύπου είναι εντυπωσιακότατα!
Στην Ελλάδα έχουμε λύσει όλα τα προβλήματα σε επίπεδο συνεδρίων, ημερίδων και εκδηλώσεων ευαισθητοποίησης.
Άν η κοινωνική ένταξη επιτυγχάνονταν με εκδηλώσεις — θα ήμασταν τό παγκόσμιο πρότυπο!
Δυστυχώς όμως, η πραγματικότητα είναι πιό πεισματάρα , από τα πάνελ και τα προγράμματα.
Η κοινωνική συνοχή δεν γράφεται σε δελτία τύπου — χτίζεται με δουλειές, σχολεία, υπηρεσίες και καθημερινή επαφή μεταξύ των ανθρώπων ... (!)
Όλα τα υπόλοιπα — είναι ωραία κείμενα με "ευρωπαϊκές" λέξεις ...
