Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του με τίτλο «Η Άλωση των Αθηνών από τις αδερφές Γαργάρα», ο Γιάννης Ξανθούλης μίλησε αποκλειστικά στο Buongiorno, περιγράφοντάς το ως μοναχική και γοητευτική υπόθεση, ενώ αρνήθηκε ότι ο ίδιος βιώνει μοναξιά.
«Είναι ακριβώς κάτι που ένιωθα κι εγώ σαν παιδί επαρχίας και γενικά παιδιά τα οποία δεν έχουν τη δυνατότητα να βγουν έξω από το καβούκι του σπιτιού τους. Το βιβλίο είναι μοναχική υπόθεση και πάρα πολύ γοητευτική. Και ευτυχώς ακόμη, παρόλο που μεγάλωσα υπεραρκετά θα έλεγα, είναι η μεγάλη μου απόλαυση το βιβλίο».
«Δεν έχω καμία μοναξιά. Κουβαλάω πράγματα, βιώματα τα οποία είναι και της ηλικίας μου και πράγματα τα οποία έχω ζήσει σαν παιδί μιας επαρχίας, με τα δεδομένα της τότε επαρχίας, βέβαια. Γεννήθηκα το 1947».
«Ήθελε η Μαρινέλλα να γράψουμε ένα βιβλίο βιογραφικό. Η Μαρινέλλα ήταν φίλη μου. Καθίσαμε λοιπόν και τρώγαμε. Θα μπορούσε να είναι ένα βιβλίο μαγειρικής, γιατί ατέλειωτα μεσημέρια τρώγαμε και τα λέγαμε. Καθόμασταν, μιλούσαμε για άλλα πράγματα. Ούτε για τραγούδια.
Εγώ δεν είμαι εξάλλου και θιασώτης τόσο φανατικός αυτών των τραγουδιών, αυτού του είδους των τραγουδιών. Δεν ακούω τραγούδια. Εγώ νομίζω αγριεύομαι πια με τις μουσικές. Δεν θέλω, θέλω φυσικούς ήχους. Οπότε, λέω ότι ‘Μαρινέλλα, στα τραγούδια θα ακούμε μόνο φυσικούς ήχους’. Μου λέει ‘τι εννοείς;’. Λέω ‘καζανάκια, κουτάλια, τον ήχο των κουταλιών, των πιρουνιών’. Συμφωνούσε και περάσαμε θαύμα», είπε.
Πηγή: tanea.gr
