Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς επικρίνοντας τους Ισραηλινούς πολιτικούς που αντιδρούσαν στη συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν δήλωσε «Δεν μπορείτε απλώς να σκοτώνετε για να λύνετε κάθε πρόβλημα εθνικής ασφάλειας που έχετε». Σύμφωνα όμως με τον διακεκριμένο αμερικανό δημοσιογράφο Τζέφρει Σεντ Κλερ, η προσφυγή στη βία είναι βαθιά ριζωμένη στην ίδια την αμερικανική κουλτούρα.
Φέτος οι Αμερικανοί γιορτάζουν τα 250 χρόνια από την ίδρυση των ΗΠΑ και τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του 1776. Για τον Κλερ όμως, οι Αμερικανοί στην πραγματικότητα γιορτάζουν τη βία στις εθνικές αργίες.
«Η Αμερική είναι μια βίαιη χώρα. Κάθε Αμερικανός το γνωρίζει αυτό. Χρειαζόμαστε τη βία για να βγάλουμε τη μέρα. Χρειαζόμαστε να τη βλέπουμε. Χρειαζόμαστε να παίζουμε με τη βία στα παιχνίδια. Χρειαζόμαστε να την ακούμε και να τη νιώθουμε» λέει ο ίδιος σε άρθρο του στο Counterpunch.
Σημειώνει ότι οι Αμερικανοί παίρνουν τη βία μαζί τους παντού. «Στη δουλειά. Στο μπαρ. Στο γήπεδο του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Στην Ευρώπη. Στη Μέση Ανατολή», ακόμα και στο υπνοδωμάτιο, όπως λέει χαρακτηριστικά, διότι «πρέπει να δείχνουμε ποιοι είμαστε, όπου κι αν πηγαίνουμε».
«Γιορτάζουμε τη βία μας στις εθνικές αργίες. Στήνουμε βίαια θεάματα στο γκαζόν του Λευκού Οίκου. Φωτίζουμε τον ουρανό πάνω από τα κεφάλια μας με προσομοιωμένους πυραύλους και εκρήξεις και επιφωνούμε με θαυμασμό, σε τόνους που συνήθως προορίζονται για το σεξ που οι Αμερικανοί φαίνεται να μην μπορούν να απολαύσουν αν δεν σιγοβράζει κι αυτό με μια δόση βίαιης κυριαρχίας».
Υποστηρίζει ότι το Χόλυγουντ έχει εκπαιδεύσει τους Αμερικανούς να σκεφτόμαστε τους οργασμούς μας σαν πυροτεχνήματα που σκάνε, σαν βόμβες που εκρήγνυνται. «Το σεξ και ο θάνατος συγχέονται στο μυαλό μας, για πάντα συγχωνευμένα. Η αρχή της ηδονής μας λειτουργεί πάνω στην επιθυμία να προκαλούμε πόνο, να επιδεικνύουμε τη δύναμή μας, ακόμη κι ενώ η δύναμη της χώρας φθίνει. Ο Αμερικανός άνδρας νιώθει κενός και ανίσχυρος χωρίς αυτήν».
Οι ψυχοπαθείς δεν είναι εξαίρεση
Ο Αμερικανός δημοσιογράφος με απογοήτευση συμπεραίνει ότι οι Αμερικανοί σκοτώνουν ως απόδειξη υπηκοότητας, ένα συμβολικό διαβατήριο προς τη Δημοκρατία του Θανάτου. «Ο πραγματικός Αμερικανός ψυχοπαθής δεν είναι κάποια εξαίρεση. Όχι εδώ, τουλάχιστον. Είναι ο γείτονάς σου, ο θείος σου, ο εκπρόσωπος της μάρκας σου, ο δικηγόρος σου, ο τραπεζίτης σου, ο παρτενέρ σου στο γκολφ, το παιδί σου. Το παιδί που έφτιαξες. Το παιδί που διαμόρφωσες και έπλασες για να γίνει ακριβώς σαν εσένα» λέει.
Ο συγγραφέας αναφέρει μια μακρά σειρά βίαιων γεγονότων από την αμερικανική ιστορία, από τις μάχες του Εμφυλίου Πολέμου στο Σάιλο (1862) και το Άντιταμ (1862), τις σφαγές των ιθαγενών στο Σαντ Κρικ (1864) και στο Γούντεντ Νι (1890), έως τις αμερικανικές επεμβάσεις στις Φιλιππίνες (1899–1913), την Αϊτή (1915–1934), τους βομβαρδισμούς της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι (1945), το Μάι Λάι στο Βιετνάμ (1968), το Ελ Μοζότε στο Ελ Σαλβαδόρ (1981), το Αμπού Γκράιμπ στο Ιράκ (2003–2004), τις σχολικές σφαγές στο Κολουμπάιν (1999), το Σάντι Χουκ (2012) και το Ουβάλντε (2022), καθώς και την επίθεση σε σχολείο θηλέων στη Μιναμπ του Ιράν το 2026.
Περήφανοι για τα εγκλημάτα
Μέσα από αυτή την απαρίθμηση επιχειρεί να υποστηρίξει ότι η βία αποτελεί διαχρονικό και βαθιά ριζωμένο στοιχείο της αμερικανικής κοινωνίας, πολιτικής και εθνικής ταυτότητας.
Η Υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Κρίστι Νόεμ είχε καυχηθεί στα απομνημονεύματά της ότι είχε πυροβολήσει ένα κουτάβι στο κεφάλι επειδή ήταν ακατάλληλο για κυνήγι. Το μέλος των Navy SEALs Έντι Γκάλαχερ, κατά τη διάρκεια της μάχης της Μοσούλης το 2017 φωτογραφήθηκε με το πτώμα ενός αιχμάλωτου πολέμου του ISIS, τον οποίο όμως είχε αποτελειώσει πριν με μαχαίρι, ενώ ήταν τραυματισμένος σύμφωνα με μαρτυρίες συναδέλφων του. Η φωτογραφία πράγματι κυκλοφόρησε μεταξύ των στρατιωτών. Στη στρατιωτική δίκη που ακολούθησε, ο Γκάλαχερ καταδικάστηκε για τη φωτογράφιση με το πτώμα, αλλά ο πρόεδρος Τραμπ παρενέβη υπέρ του Γκάλαχερ, ακυρώνοντας ορισμένες πειθαρχικές κυρώσεις.
«Οποιοσδήποτε γιος μιας μάνας μπορεί να γίνει Αμερικανός δολοφόνος και να επαινεθεί από τον Πρόεδρο» σχολιάζει ο Κλερ, «ακόμη και επειδή κάρφωσε ένα μαχαίρι σε έναν τραυματισμένο αιχμάλωτο πολέμου, που ήταν απλώς ένα παιδί, ένας έφηβος, και μετά πόζαρε για φωτογραφία με το πτώμα του και την έστειλε στους φίλους του, όπως ο Έντι «the Blade» Γκάλαχερ. Ή μπορείς να καυχηθείς στα απομνημονεύματά σου ότι πυροβόλησες το κουτάβι σου στο κεφάλι και πέταξες αδιάφορα το σώμα του σε ένα λατομείο, για να αποδείξεις ότι μια γυναίκα μπορεί να είναι εξίσου σκληρή με οποιονδήποτε λευκό άνδρα, και έπειτα να ανταμειφθείς με μια θέση στο υπουργικό συμβούλιο, όπως η Κρίστι Νόεμ».
Τι κάνουμε στα ζώα
Ακόμα και στη διαχείριση των ζώων ο Κλερ τονίζει την αδιανόητη βαρβαρότητα της αμερικανικής κοινωνίας. «Σκέψου το εξής: από τότε που οι λύκοι έχασαν την προστασία του Νόμου για τα Απειλούμενα Είδη, περισσότεροι από 1.000 λύκοι σκοτώνονται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ, είτε από κυνηγούς, είτε από λαθροθήρες, είτε από κυβερνητικούς εξολοθρευτές λύκων. Σκοτώνονται αθόρυβα, αμείλικτα, ανώνυμα. Σχεδόν κανείς δεν το προσέχει».
Ο Αμερικανός δημοσιογράφος αναφέρεται και στο βίντεο που δημοσιοποιήθηκε τον Ιούνιο του 2026 και δείχνει τον κυνηγό Άρον Σνάιντερ να βασανίζει ένα τραυματισμένο κογιότ κατά τη διάρκεια κυνηγιού στο Δυτικό Τέξας.
Ο άνδρας έσυρε το αιμορραγούν ζώο από την ουρά έξω από θάμνους, το πέταξε αρκετά μέτρα στον αέρα, το καταδίωξε καθώς προσπαθούσε να απομακρυνθεί με σπασμένο πόδι, το κλότσησε στο κεφάλι και στη συνέχεια το μαχαίρωσε επανειλημμένα. Το βίντεο τελειώνει λίγο πριν από ένα ακόμη χτύπημα με το μαχαίρι που, σύμφωνα με τον ίδιο τον δράστη, αποτέλεσε τη χαριστική βολή.
Η χαριστική βολή στο δύσμοιρο κογιότ.
Υπενθυμίζει το πρόσφατα παράδειγμα (Φεβρουάριος 2024) του Κόντι Ρόμπερτς στην Πολιτεία Γουαϊόμινγκ, ο οποίος βρισκόταν με το snowmobile του όταν εντόπισε έναν λύκο μόλις εννέα μηνών, πάτησε γκάζι και άρχισε να τον κυνηγά για πλάκα.
«Τελικά, ο Ρόμπερτς έφτασε το τρομοκρατημένο, εξαντλημένο ζώο και το πάτησε δύο φορές, για καλό και για κακό. Θα μπορούσε να το είχε πατήσει και τρίτη φορά και κανείς δεν θα νοιαζόταν». Στη περιοχή αυτή, αναφέρει ο Κλερ, «μπορείς να σκοτώσεις σχεδόν οποιονδήποτε λύκο δεις, με όποιον τρόπο θελήσεις, και κανείς δεν θα δώσει ιδιαίτερη σημασία, σίγουρα όχι η κυβέρνηση ή το CNN. Το να κυνηγάς έναν λύκο με snowmobile και να τον πατάς επανειλημμένα είναι απολύτως νόμιμο στο Γουαϊόμινγκ. Κάποιοι το αποκαλούν και άθλημα».
O Ρόμπερτς ποζάρει δίπλα στον λύκο, του οποίου έχει δέσει το στόμα με μονωτική ταινία.
Ο Ρόμπερτς μάλιστα προκειμένου να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας τύλιξε με μονωτική ταινία το στόμα του λύκου και τον μετέφερε μέχρι το χωριό του, όπου έβγαλε selfies με το έπαθλό του, χαμογελώντας και πίνοντας μπύρα. «Στο Γουαϊόμινγκ ακόμη και τα μικρά λυκάκια είναι θεμιτοί στόχοι. Μπορείς να τα πυροβολήσεις, να τα παγιδεύσεις, να τα χτυπήσεις με ρόπαλο, να τα δηλητηριάσεις, να τα κάψεις και να τα χρησιμοποιήσεις ως ράμπες για το snowmobile σου. Τίποτα από αυτά δεν είναι παράνομο».
To βλέμμα του τραυματισμένου ζώου
Υπάρχουν τόσο πολλά από αυτά ώστε στις ΗΠΑ σκοτώνεται σχεδόν ένα κογιότ κάθε λεπτό της ημέρας, περισσότερα από 500.000 τον χρόνο.
«Πυροβολούνται, παγιδεύονται, δηλητηριάζονται και ανατινάζονται. Τα κυνηγούν αγέλες σκύλων, τετράτροχα οχήματα και κυβερνητικοί εκτελεστές με ελικόπτερα. Σκοτώνονται για άθλημα, για διασκέδαση, από μίσος, από άγχος, από βαρεμάρα. Σκοτώνονται σε διαγωνισμούς θανάτου. Σκοτώνονται στις φωλιές τους μαζί με τα μικρά τους. Καίγονται ζωντανά, για πλάκα».
Ο Κλερ, φανερά επηρεασμένος από τα αναρίθμητα αυτά περιστατικά στην πατρίδα του, σημειώνει πως όποιος έχει ζήσει με σκύλους και γνωρίζει τη νοημοσύνη των κυνοειδών, την αίσθηση του εαυτού τους, την αφοσίωση και την περηφάνια τους, «θα αναγνωρίσει το τελευταίο βλέμμα που έριξε εκείνο το τραυματισμένο κογιότ στον βασανιστή του: γιατί εγώ, τι έχω κάνει; Είναι ένα βλέμμα προδοσίας του συνεξελικτικού δεσμού ανάμεσα στους ανθρώπους και τα κυνοειδή».
Πηγή: in.gr
