Λίγο πριν τις 9:00, κατά την πρώτη Ανάσταση, η Ρωσική Εκκλησία άρχισε να δονείται από τους κρότους που προκάλεσαν τα σπασμένα μπότια, το ρυθμικό χτύπημα των καθισμάτων και των σκευών Με έναν εκκωφαντικό, παραδοσιακό θόρυβο και κλίμα μοναδικής πνευματικότητας, υποδέχθηκαν
Λίγο πριν τις 9:00, κατά την πρώτη Ανάσταση, η Ρωσική Εκκλησία άρχισε να δονείται από τους κρότους που προκάλεσαν τα σπασμένα μπότια, το ρυθμικό χτύπημα των καθισμάτων και των σκευών
Με έναν εκκωφαντικό, παραδοσιακό θόρυβο και κλίμα μοναδικής πνευματικότητας, υποδέχθηκαν σήμερα το πρωί την Πρώτη Ανάσταση οι πιστοί στην Αγία Τριάδα, τη γνωστή Ρωσική Εκκλησία της οδού Φιλελλήνων.
Λίγο πριν τις 9:00, ο ναός άρχισε να δονείται από τους κρότους που προκάλεσαν τα σπασμένα μπότια, το ρυθμικό χτύπημα των καθισμάτων και των σκευών, ενώ τα βάγια και οι επευφημίες δημιούργησαν μια μοναδική ατμόσφαιρα.
Τον χαρμόσυνο τόνο έδωσε ο προϊστάμενος του ναού, π. Συνέσιος Βικτωράτος, ο οποίος αντάλλαξε ευχές με το πολυεθνικό πλήθος Έλληνες, Ρώσους αλλά και κάποιους τουρίστες που κατέκλυσαν τον ναό για να βιώσουν το έθιμο. Μετά την τελετή, πολλοί έσπευσαν να μαζέψουν θραύσματα από τις στάμνες για καλοτυχία, ενώ έξω από τον ναό οι ιερείς ευλόγησαν τα πασχαλινά αυγά και τα εδέσματα των πιστών. Για μια ακόμη χρονιά, ειδικό βάρος έδωσαν οι μαγευτικοί ήχοι της περίφημης χορωδίας της Αγίας Τριάδας.
Ιστορικός θησαυρός
Η Αγία Τριάδα δεν είναι απλώς ένας λατρευτικός χώρος, αλλά ένα μνημείο που σώθηκε από την κατεδάφιση χάρη στη διπλωματία και την τέχνη. Το 1847, μετά από αίτημα της ρωσικής πρεσβείας, ο ναός παραχωρήθηκε στη ρωσική παροικία. Χάρη στον ζήλο του αρχιμανδρίτη Αντωνίνου, καθηγητή της Ακαδημίας του Κιέβου, η εκκλησία δεν γκρεμίστηκε αλλά αναστηλώθηκε εκ βάθρων.
Η αποκατάσταση, που διήρκεσε από το 1850 έως το 1855, υπήρξε καρπός της συνεργασίας σπουδαίων αρχιτεκτόνων: του Ρώσου Ιβάν Στρομ (απεσταλμένου του Τσάρου Νικολάου Α), του Έλληνα Τηλέμαχου Βλασσόπουλου και του Γάλλου Φρανσουά Μπουλανζέ. Η δαπάνη, η οποία καλύφθηκε εξ ολοκλήρου από τη Ρωσία, ανήλθε στο σημαντικό για την εποχή ποσό των 14.995 δραχμών. Τότε ήταν που προστέθηκε το υψηλό τέμπλο και το βυζαντινό καμπαναριό με τη χαρακτηριστική κουφική ζωφόρο.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η αρχαιολογική σημασία του σημείου. Κατά τη διάρκεια των εργασιών τον 19ο αιώνα, ο αρχιμανδρίτης Αντωνίνος κατέγραψε μια σπουδαία ανακάλυψη: σε βάθος πέντε μέτρων κάτω από το δάπεδο βρέθηκε μια καλυμμένη δεξαμενή. Η δεξαμενή αυτή αποτελούσε τμήμα του περίφημου αρχαίου Πεισιστράτειου Υδραγωγείου, από το οποίο τροφοδοτούνταν το Λουτρό της οδού Ναυάρχου Νικόδημου, συνδέοντας έτσι το βυζαντινό μνημείο απευθείας με το ένδοξο παρελθόν της κλασικής Αθήνας.
Πηγή: in.gr
