Υπάρχουν παραστάσεις που δεν αφηγούνται μια ιστορία την αφήνουν να διαλυθεί μπροστά σου. Τα Πρόσωπα στην Άμμο του Γιάννης Τσαμαντάκης κινούνται ακριβώς σε αυτό το όριο εκεί όπου ο χρόνος δεν είναι γραμμικός και η μνήμη δεν υπακούει σε σειρά. Η σκηνοθεσία του Δημήτρη
Υπάρχουν παραστάσεις που δεν αφηγούνται μια ιστορία την αφήνουν να διαλυθεί μπροστά σου. Τα Πρόσωπα στην Άμμο του Γιάννης Τσαμαντάκης κινούνται ακριβώς σε αυτό το όριο εκεί όπου ο χρόνος δεν είναι γραμμικός και η μνήμη δεν υπακούει σε σειρά.
Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Κομνηνού δεν επιχειρεί να βάλει τάξη. Αντίθετα, αφήνει τις καταστάσεις να συνυπάρξουν: παιδικότητα, έρωτας, απώλεια, όλα μαζί, σαν στρώσεις που δεν διαχωρίζονται, αλλά αλληλοδιαπερνώνται.
Η παράσταση αναπτύσσεται ως μια μουσικοθεατρική ροή, όπου λόγος και τραγούδι εναλλάσσονται χωρίς να υπηρετούν μια παραδοσιακή αφήγηση. Δεν υπάρχει αρχή και τέλος μόνο μετατοπίσεις.
Στο κέντρο αυτής της σύνθεσης, η Λυδία Φωτοπούλου εμφανίζεται ως μια εικονική παρουσία: όχι ακριβώς αφηγήτρια, αλλά κάτι σαν μνήμη που επιστρέφει, για να συνδέσει όσα διαφορετικά θα έμεναν ασύνδετα.
Επί σκηνής, ηθοποιοί και μουσικοί λειτουργούν ως ένα ενιαίο σώμα. Οι ρόλοι δεν οριοθετούνται αυστηρά η φωνή γίνεται κίνηση, η μουσική γίνεται λόγος, η δράση γίνεται ατμόσφαιρα.
Τα Πρόσωπα στην Άμμο δεν ενδιαφέρονται να αναπαραστήσουν. Επιλέγουν να αφήσουν ένα ίχνος όπως εκείνο που αφήνει το σώμα στην άμμο, πριν το σβήσει το επόμενο κύμα.
Η παράσταση παρουσιάζεται στο Θέατρο ΕΛΕΡ από τις 17 Απριλίου έως τις 17 Μαΐου 2026.
www.ertnews.gr
