Όπου η διοίκηση μετατρέπεται σε τελετουργία λόγου, και η πραγματικότητα περιμένει στην αίθουσα αναμονής
Αν το Μέρος Α’ ( «Πως μία περιφερειακή διοίκηση ενός θεωρητικού Ακαδημαϊκού, οδηγεί τη Θεσσαλία σε παταγώδη αποτυχία!» Μέρος Α ) ήταν η εποχή των εξαγγελιών, το Μέρος Β’ είναι η εποχή της θεσμοθετημένης αναμονής.
Διότι πλέον, η διοίκηση δεν ομοιάζει με μηχανισμό επίλυσης προβλημάτων.
Ομοιάζει περισσότερο με θεατρική σκηνή διαρκούς προετοιμασίας.
Όλα «έρχονται».
Όλα «δρομολογούνται».
Όλα «μπαίνουν σε τροχιά».
Και η Θεσσαλία —
σαν επιβάτης σε επαρχιακό σταθμό —
περιμένει το "τρένο της ανάπτυξης", που ανακοινώνεται κάθε μήνα — αλλά δεν φτάνει ποτέ.
Η νέα φιλοσοφία της διοίκησης είναι , πρώτα το αφήγημα — και μετά (ίσως) η πράξη.
Στην πραγματικότητα , διαμορφώνεται ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης:
1. Ανακοίνωση σχεδίου.
2. Σύσταση επιτροπής.
3. Προγραμματισμός συνεδρίασης.
4. Ανακοίνωση επόμενης συνεδρίασης.
5. Νέα ανακοίνωση για «επιτάχυνση».
6. Επανάληψη κύκλου ... !
Ένα διοικητικό 'perpetuum mobile', όπου η ενέργεια "παράγεται" από τα λόγια.
Και τοιουτοτρόπως , η Θεσσαλία μετατρέπεται σε περιφέρεια 'πιλοτικού προγράμματος καθυστέρησης'.
Όχι από έλλειψη χρημάτων.
Όχι από έλλειψη προσωπικού.
Αλλά από υπερπροσφορά … δηλώσεων!
Η τεχνολογία της ευθύνης διαχέεται — άρα δεν ανήκει σε κανέναν
Το πιό εντυπωσιακό στοιχείο της περιόδου διοίκησης Κουρέτα , είναι η εξέλιξη ενός νέου διοικητικού δόγματος:
► Όταν όλοι ευθύνονται — δεν ευθύνεται κανείς.
► Όταν όλα «παρακολουθούνται στενά» — τίποτα δεν προχωρά γρήγορα.
► Όταν όλα είναι «στο στάδιο ωρίμανσης» — η κοινωνία παραμένει ανώριμη για να τα δεί.
► Η δε φράση «παρακολουθούμε το θέμα»
— έχει γίνει ο 'νέος πυλώνας ανάπτυξης' ... (!)
Θα μπορούσε να ενταχθεί σε ΕΣΠΑ, ως 'καινοτόμο διοικητικό εργαλείο' .
Η οικονομία της εικόνας — Όταν η διαχείριση γίνεται φωτογραφία
Στην σύγχρονη περιφερειακή πραγματικότητα , το έργο υπολογίζεται με διαφορετικό τρόπο:
Όχι σε χιλιόμετρα έργων.
Όχι σε αριθμό λύσεων.
— Αλλά σε:
αριθμό επισκέψεων,
αριθμό δηλώσεων,
αριθμό φωτογραφιών μπροστά σε μακέτες ... (!)
Καί τοιουτοτρόπως , δημιουργείται η ψευδαίσθηση συνεχούς κίνησης...
Μια πολιτική "κινητικότητα χωρίς μετατόπιση".
Η κοινωνία της υπόσχεσης — Όλοι περιμένουν κάτι {'Ισως καί τό Έαρ ...}
► Οι αγρότες περιμένουν στήριξη.
► Οι μικρές πόλεις περιμένουν υποδομές.
► Οι νέοι περιμένουν λόγο να μείνουν στην Χώρα ... Νά μήν ξενιτευτούν !
► Οι επιχειρήσεις περιμένουν σταθερότητα.
Και το σύστημα απαντά με τον πιο ευγενικό τρόπο:
«Κατανοούμε πλήρως το πρόβλημα»... (!)
Η κατανόηση έχει γίνει το νέο νόμισμα!
Δωρεάν.
Ανεξάντλητο.
Αλλά μη εξαργυρώσιμο.
Η ψυχολογία της περιφέρειας — Από την ελπίδα στην κούραση
Η μεγαλύτερη ζημιά δεν είναι οικονομική ...
Αλλά είναι η ψυχολογική φθορά ...
Διότι η κοινωνία κουράζεται να ακούει συνεχώς για έργα ... που έρχονται ...
Κουράζεται να περιμένει μεταρρυθμίσεις , που «ετοιμάζονται».
Κουράζεται να ζεί σε κατάσταση μόνιμης προσδοκίας.
Και η προσδοκία, όταν κρατάει χρόνια — μετατρέπεται σε δυσπιστία.
Και μετά — σε σιωπή ...
Η μεγάλη παρεξήγηση, πώς η Ανάπτυξη δεν είναι δελτίο τύπου
Η Ανάπτυξη — δεν είναι ανακοίνωση.
— Δεν είναι συνεδρίαση.
— Δεν είναι παρουσίαση 'PowerPoint'.
Είναι:
► Έργα, που αρχίζουν να υλοποιούνται.
► Έργα, που ολοκληρώνονται.
► Υπηρεσίες που λειτουργούν.
► Πολίτες, που βλέπουν αποτέλεσμα.
Αλλά αυτό απαιτεί κάτι τό επικίνδυνο!
Απόφαση!
Η Απόφαση όμως έχει πάντα κόστος!
Η δε ανακοίνωση — ποτέ!
Το μεγάλο ερώτημα της επόμενης περιόδου
Το ερώτημα πλέον δεν είναι τί σχεδιάζεται.
Το ερώτημα είναι γιά τό Ποιός θα τολμήσει να πει ότι:
— «Αυτό θα γίνει ... μέχρι τότε!».
Διότι η Θεσσαλία δεν χρειάζεται άλλο αφήγημα.
Χρειάζεται χρονοδιάγραμμα.
Και υπευθυνότητα !
Η πραγματική ανασυγκρότηση — Δεν θα έρθει με συνθήματα
Η πραγματική ανοικοδόμηση θα ξεκινήσει όταν:
— το κράτος θα πάψει να φοβάται την αποτελεσματικότητα,
— η διοίκηση θα πάψει να λειτουργεί με όρους πολιτικού 'marketing' ,
— η κοινωνία θα απαιτήσει αποτελέσματα — όχι εξηγήσεις!
Διότι η Θεσσαλία δεν είναι 'project' !
Είναι τόπος.
Με ανθρώπους , που δεν ζούν σε 'PowerPoint'.
Επίλογος — Η στιγμή της αλήθειας
Κάθε διοίκηση φτάνει σε μιά στιγμή , που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από ανακοινώσεις.
Εκεί , που η κοινωνία ρωτά απλά:
— «Τι άλλαξε;»
Αλλά (τότε) δεν απαντούν τα δελτία τύπου!
Απαντά η πραγματικότητα!
Και η πραγματικότητα δεν κάνει δηλώσεις.
Απλώς φαίνεται ... (!)
