Στις 10 Ιανουαρίου 2026, η Περιφέρεια Θεσσαλίας έθεσε επισήμως στο προσκήνιο το κρίσιμο ζήτημα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, με τον Περιφερειάρχη Δημήτρη Κουρέτα να απευθύνει ανοικτό κάλεσμα για κοινή δράση όλων των φορέων, παρουσιάζοντας τις καλές πρακτικές που ήδη εφαρμόζονται, την εγκατάσταση σταθμών μέτρησης, την πρωτοβουλία για Μνημόνιο Συνεργασίας και συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής προς την κεντρική διοίκηση, με στόχο την προστασία της δημόσιας υγείας και την αντιμετώπιση ενός διαχρονικά υποβαθμισμένου αλλά εξαιρετικά σοβαρού προβλήματος.
Μέ ένα ακόμη δελτίο Τύπου, ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας κ. Δημήτρης Κουρέτας, επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο σημαιοφόρος της μάχης κατά της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, καλώντας όψιμα σε «κοινή δράση», «μνημόνια συνεργασίας» και «συλλογικό σχεδιασμό».
Μόνον που εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα:
«Πότε ακριβώς έγινε αυτή η “νέα εποχή” και γιατί χρειάστηκε να φτάσουμε στο 2026, ή να πάψει το πρόβλημα να … κρύβεται;»
Διότι η ατμοσφαιρική ρύπανση στην Θεσσαλία δεν είναι ούτε καινούργια, ούτε άγνωστη.
Είναι ένα χρόνιο, τεκμηριωμένο και κατ’ επανάληψη καταγγελμένο πρόβλημα, που αφορά ιδιαίτερα πόλεις, όπως η Λάρισα και ο Βόλος.
Το γνωρίζουν οι επιστήμονες, το βιώνουν οι πολίτες, το πληρώνει καθημερινά η δημόσια υγεία.
Εκείνο, που έλειπε δεν ήταν οι μετρήσεις ήταν η πολιτική βούληση για ουσιαστική σύγκρουση με τις αιτίες!
Σήμερα, ο κ. Κουρέτας δηλώνει ότι «δεν μπορούμε να κρυβόμαστε».
Όμως για χρόνια, οι ίδιες διοικητικές βαθμίδες κεντρικές και περιφερειακές είτε σιωπούσαν , είτε περιορίζονταν σε γενικόλογες διαπιστώσεις!
Τώρα , που η νέα ευρωπαϊκή Οδηγία δίνει ακόμη και δικαίωμα προσφυγής των πολιτών στην Δικαιοσύνη , η Περιφέρεια θυμήθηκε την «πρωτοπορία» και τις «καλές πρακτικές».
Οι 8 σταθμοί μέτρησης. που επικαλείται ο Περιφερειάρχης, ασφαλώς είναι χρήσιμοι.
Όμως οι σταθμοί δεν καθαρίζουν τον αέρα!
Καταγράφουν απλώς ένα πρόβλημα, που οι κάτοικοι της Θεσσαλίας αναπνέουν εδώ και χρόνια.
Το ερώτημα δεν είναι, άν τα PM10 και PM2.5 είναι επικίνδυνα αυτό το γγνωρίζουμε.
Το ερώτημα είναι ποια συγκεκριμένα, δεσμευτικά μέτρα λαμβάνονται για τις πηγές της ρύπανσης;
Ποιοί ελέγχονται;
Ποιοί θίγονται και ποιοί συνεχίζουν ανενόχλητοι;!
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί και η διαρκής μετακύλιση της ευθύνης στην «κεντρική διοίκηση».
Αναμφίβολα η κυβέρνηση έχει σοβαρότατες ευθύνες.
Όμως η Περιφέρεια δεν είναι παρατηρητής !
Ούτε απλός μεσολαβητής επιστολών και μνημονίων !
Είναι θεσμικός φορέας με αρμοδιότητες, δυνατότητες πίεσης και – κυρίως – πολιτική ευθύνη απέναντι στους πολίτες!
Η επίκληση της «συλλογικής προσπάθειας» ακούγεται ωραία.
Όμως χωρίς ξεκάθαρο σχέδιο, χρονοδιάγραμμα, συγκρούσεις με συμφέροντα και συγκεκριμένες δεσμεύσεις κινδυνεύει να μείνει ... ένα ακόμη επικοινωνιακό "περίβλημα", πέριξ ενός προβλήματος, που συνεχίζει να σκοτώνει σιωπηλά! (αυτό που πολλές φορές έχουμε δει).
Η ατμοσφαιρική ρύπανση δεν αντιμετωπίζεται με συνεντεύξεις Τύπου!
Αντιμετωπίζεται με πολιτικό θάρρος!
Και αυτό μέχρι στιγμής παραμένει το ζητούμενο ... (!).
