1. Πώς μπορεί η Περιφέρεια Θεσσαλίας να μιλά για «γενετική αυτάρκεια 100 ετών», όταν αδυνατεί σήμερα να εξασφαλίσει το αυτονόητο για την αγροτική παραγωγή: επαρκές νερό, προστατευμένα εδάφη και στοιχειώδη ανθεκτικότητα απέναντι σε πλημμύρες και περιβαλλοντική υποβάθμιση;
2. Με ποιο συγκεκριμένο θεσμικό και κοινωνικό πλαίσιο διασφαλίζεται ότι η Θεσσαλική Τράπεζα Σπόρων δεν θα εξελιχθεί σε ένα κλειστό, ακαδημαϊκό project βιτρίνας, χωρίς πραγματική πρόσβαση, λόγο και όφελος για τους μικρούς και μεσαίους αγρότες της Θεσσαλίας;
3. Όταν η Περιφέρεια δεν έχει καταφέρει να προστατεύσει τα ζωντανά οικοσυστήματα της Θεσσαλίας στο παρόν, με ποια αξιοπιστία ζητά από την κοινωνία να πιστέψει ότι μπορεί να εγγυηθεί τη διατήρηση γενετικού υλικού για έναν ολόκληρο αιώνα;
