1. Γιατί επιλέχθηκε ως μοναδική “λύση” η μαζική σφαγή ζώων, χωρίς να εξεταστούν σοβαρά εναλλακτικές πολιτικές πρόληψης, εμβολιασμού ή στοχευμένης διαχείρισης, και ποιος ανέλαβε την ευθύνη για την οικονομική και κοινωνική καταστροφή των κτηνοτρόφων;
2. Πώς είναι δυνατόν να παρουσιάζεται ως επιτυχία η ταχεία εφαρμογή πρωτοκόλλων και κανονισμών, όταν το τελικό αποτέλεσμα είναι η εξαφάνιση κοπαδιών, η φτωχοποίηση παραγωγών και η ερήμωση της υπαίθρου; Με ποιον ακριβώς ορισμό της “στήριξης της κτηνοτροφίας”;
3. Γιατί υπάρχει πλήρης σιωπή γύρω από τις χρόνιες παθογένειες του συστήματος (δηλωμένα αλλά ανύπαρκτα κοπάδια, επιδοτήσεις, ελεγκτικοί μηχανισμοί), ενώ η “αυστηρότητα” εξαντλείται μόνο απέναντι στους πραγματικούς και ενεργούς κτηνοτρόφους;
