Υπάρχουν περίοδοι , όπου η πολιτική εκπονεί έργο.
Και υπάρχουν περίοδοι , όπου η πολιτική εκπονεί προσδοκία.
Η Θεσσαλία βιώνει τώρα μιά τέτοια περίοδο —
την εποχή της θεσμοθετημένης αναμονής ...
Το νέο διοικητικό μοντέλο
Η διοίκηση μετασχηματίστηκε σε μηχανισμό αφήγησης.
Η διαδικασία είναι απλή —
Ανακοίνωση → Σχέδιο → Συνεδρίαση → Νέα ανακοίνωση → Νέος σχεδιασμός.
Ένα σύστημα, που κινείται συνεχώς — χωρίς όμως να μετακινείται ουσιαστικά ...
Η νέα μορφή της 'οικονομίας' — ήτοι η 'οικονομία' της εικόνας
Το έργο υπολογίζεται πλέον σε 'επικοινωνιακές μονάδες' ...
Δηλαδή με :
— Παρουσιάσεις.
— Δηλώσεις.
— Επισκέψεις.
— Φωτογραφίες.
Τοιουτοτρόπως , δημιουργείται η αίσθηση δράσης — χωρίς την "πίεση" της ολοκλήρωσης !
Η διάχυση της ευθύνης
Το πιό εξελιγμένο εργαλείο της εποχής — είναι η 'διάχυση της ευθύνης'.
Όταν όλα είναι «συλλογικά» ... Τίποτα δεν είναι συγκεκριμένα υπόλογο ...
Όταν όλα «παρακολουθούνται στενά» ... Τίποτα δεν "πιέζεται" να ολοκληρωθεί ...
Η κοινωνία της προσμονής
Οι πολίτες ζούν σε μόνιμη αναμονή ...
— Αναμονή χρηματοδότησης.
— Αναμονή έργων.
— Αναμονή λύσεων!
Και σιγά-σιγά ... η αναμονή γίνεται κανονικότητα ... !
Η ψυχολογία της κόπωσης
Η μεγαλύτερη φθορά, δεν είναι οικονομική — Είναι ψυχολογική φθορά ... (!)
Όταν η κοινωνία ακούει για έργα, που «έρχονται» για χρόνια ... σταματάει πλέον να πιστεύει !
Κι' όταν σταματάει να πιστεύει — σταματάει και να συμμετέχει ... (!)
Η μεγάλη παρεξήγηση της ανάπτυξης
Η ανάπτυξη — δεν είναι σχέδιο.
Η ανάπτυξη — δεν είναι παρουσίαση.
Η ανάπτυξη — δεν είναι εξαγγελία.
Η ανάπτυξη — είναι αποτέλεσμα!
Και το αποτέλεσμα απαιτεί — Απόφαση!
— Ρίσκο!
— Λογοδοσία!
Η στιγμή της αλήθειας
Κάθε διοίκηση φτάνει σε ένα σημείο, όπου δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από κανένα πιά αφήγημα.
Εκεί, που η κοινωνία ρωτά: — «Τι άλλαξε;»
Και τότε — απαντάει η πραγματικότητα!
— Όχι τα δελτία τύπου!
— Όχι οι δηλώσεις!
— Όχι οι παρουσιάσεις!
Μόνον η ζωή των πολιτών... (!)
Τελικός επίλογος
Η Θεσσαλία δεν χρειάζεται άλλες υποσχέσεις.
Χρειάζεται αποτέλεσμα.
Διότι, οι κοινωνίες δεν θυμούνται τί ειπώθηκε ...
Θυμούνται τί άλλαξε!
Και στο τέλος — η Ιστορία γράφεται πάντα από την πραγματικότητα ... (!)
