Η Περιφέρεια παρουσιάζει με θράσος μια "φωτογραφική εικόνα επιτυχίας" — όμορφα νούμερα, καλοντυμένοι εκθέτες, βίντεο προβολής.
Όμως όταν κατεβάζεις την κουρτίνα της δημόσιας ρητορικής, αποκαλύπτεται ένα κενό — μια επιτήδεια σύγκριση εικόνας με πραγματικά αποτελέσματα.
Η υπεραπλούστευση των ποσοστών και η επιθετική απόρριψη κάθε κριτικής, δεν επιτρέπουν να κρυφτεί το μείζον — η διαχείριση δημόσιου χρήματος απαιτεί αποδείξεις, όχι διαφήμιση !
Το περίφημο «62% έκλεισαν συμφωνίες» και το «90,6% θα κλείσει στο μέλλον» — ομοιάζουν περισσότερο με 'PR-slogan', παρά με τεκμηριωμένη πολιτική.
Ποια είναι η ποιότητα αυτών των συμφωνιών;
Ποιο είναι το οικονομικό τους μέγεθος και η διάρκεια αυτών;
Μήπως πρόκειται για μικρές , εφάπαξ συναλλαγές, που στο χαρτί "μεγεθύνονται" αλλά στην πραγματικότητα δεν αλλάζουν την παραγωγική δυναμική της περιοχής ; (?)
Χωρίς ανεξάρτητη μεθοδολογία και πλήρη τεκμηρίωση, αυτά τα ποσοστά δεν αποτελούν απόδειξη επιτυχίας — είναι αριθμοί εντυπωσιασμού!
Η επίκληση της «συλλογικότητας» — ότι δήθεν συμμετέχουν παρατάξεις, εργαζόμενοι και επιμελητήρια — λειτουργεί σαν προπέτασμα καπνού.
Η πολυδιάσπαση ευθυνών , δεν υποκαθιστά τον σαφή λογαριασμό.
Αντί να εξασφαλίζει διαφάνεια , θολώνει την εικόνα και διευκολύνει την απορρόφηση κονδυλίων, χωρίς επαρκή έλεγχο.
Η ρητορική περί «χιλιάδων συντελεστών» ομοιάζει περισσότερο με σκηνικό επικοινωνίας, παρά με ουσιαστική διοίκηση.
Και ποιος — τελικά — επιλέγεται για να εκπροσωπήσει την Θεσσαλία;
Η απουσία δημοσίων , αναλυτικών λιστών των συμμετεχόντων · κριτηρίων επιλογής και στοιχείων για τα προϊόντα , που προωθούνται , φέρνει αμέσως υποψίες για αδιαφανείς πρακτικές . Υπάρχει κίνδυνος οι ωφέλειες να συγκεντρώνονται σε κλειστούς κύκλους — επαναλαμβανόμενες παρουσίες, προτιμησιακές επιλογές — ενώ οι μικρομεσαίοι , οίτινες έχουν πραγματική ανάγκη στήριξης — παραγκωνίζονται ...!
Η δημοσιοποίηση αυτών των στοιχείων δεν είναι προαιρετική είναι απαραίτητη για την εμπιστοσύνη του πολίτη!
Η αφήγηση , ότι «οι συμμετέχοντες καλύπτουν μέρος του κόστους» επιχειρεί να "ελαφρύνει" την εικόνα του δημοσίου βάρους.
Πόσο όμως είναι το πραγματικό κόστος , που αναλαμβάνει η Περιφέρεια;
Τι περιλαμβάνει (εισιτήρια, διαμονές, κατασκευές περιπτέρων, έξοδα υπαλλήλων, αμοιβές συνεργατών);
Με ποια κριτήρια επιλέγονται οι δημόσιοι λειτουργοί , οίτινες θα συμμετέχουν;
Χωρίς σύνθετο και αναλυτικό απολογισμό , ο ισχυρισμός περί «συμμετοχής κόστους» αποτελεί Πρόφαση (!) και όχι εξήγηση.
Πέραν της λογιστικής , υπάρχει βαθύτερο πολιτικό ερώτημα — οι διεθνείς εκθέσεις παρουσιάζονται σαν πανάκεια της ανάπτυξης!
Η πραγματική στήριξη της αγροδιατροφής απαιτεί υποδομές, επενδύσεις στην παραγωγή, εκπαίδευση νέων παραγωγών, σύγχρονες αλυσίδες διανομής και στρατηγικό σχεδιασμό , σε περιφερειακό επίπεδο.
Όταν όλα αυτά απουσιάζουν, οι εκθέσεις μένουν ένα φωτογενές επικοινωνιακό επίτευγμα — εργαλείο πολιτικής προβολής, όχι μοχλός βιώσιμης ανάπτυξης.
Καλούμε την Περιφέρεια Θεσσαλίας και τον περιφερειάρχη , να εγκαταλείψουν την 'επιθετική αποδόμηση' της κριτικής και να πράξουν τα αυτονόητα — πλήρης και τεκμηριωμένος απολογισμός , πρόσβαση σε αναλυτικά δεδομένα, ανεξάρτητος έλεγχος και συγκεκριμένα μέτρα για την παραγωγή και τις υποδομές.
Οι πολίτες απαιτούν διαφάνεια — όχι αριθμούς, που φωτίζουν μόνον την επιφάνεια.
Η ανάπτυξη δεν είναι βιτρίνα!
Είναι έργο, μέτρηση, υπολογισμός και αποτέλεσμα — και προς το παρόν, αυτά εξακολουθούν να απουσιάζουν ...!
