Όσοι δεν είχαν την τύχη να γνωρίσουν από κοντά τον Παρασκευά Άντζα, έχουν στο μυαλό τους την μια εικόνα, μια στιγμή, που δεν συνάδει με την ζωή του.
Αν ρωτήσεις τον κόσμο για τον Παρασκευά Άντζα το πρώτο πράγμα που θα σου πει είναι εκείνη η στιγμή στην Ριζούπολη, στο ντέρμπι Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός το 2003. Στο 3-0, με τον Άντζα πάνω από τον Κυριάκο, μια φωτογραφία που έγινε σήμα κατατεθέν. Και όμως όποιος είχε την τύχη να γνωρίσει τον Άντζα σε όλα αυτά τα χρόνια της καριέρας του στο ελληνικό ποδόσφαιρο ξέρει πως εκείνη η εικόνα δεν συνάδει με την ζωή του.
Ένας τίμιος γίγαντας, ένας άνθρωπος συνεσταλμένος, κλειστός πολύ, ευγενικός και πάντα πρόθυμος να βοηθήσει. Με τατουάζ τους γονείς του, ένας άνθρωπος δεμένος με τον τόπο του που δεν του πολυάρεσε η δημοσιότητα. Ήταν από τους δύσκολους της εποχής του, δεν μίλαγε ιδιαίτερα, προσπαθούσε όσο μπορούσε να αποφύγει τις συνεντεύξεις, δεν το είχε γενικά το κομμάτι του διάσημου.
Στην παρέα του, ανάμεσα στους φίλους του, παιδιά που μεγάλωσαν μαζί στον Ολυμπιακό, ήταν άλλος άνθρωπος. Στο γήπεδο έβλεπες το θηρίο των 1.92μ να παίζει και φοβόσουν… Λίγοι με το ταλέντο και τις δυνατότητες του Άντζα έχουν περάσει τις τελευταίες δεκαετίες από τα ελληνικά γήπεδα.
Ένας ποδοσφαιριστής που έπαιζε στόπερ, αλλά κάλλιστα θα μπορούσε να παίξει 10αρι με τα καντάρια μπάλα που ήξερε. Με διαφορά ο πιο ποιοτικός και πληρέστερος αμυντικός της εποχής του, θα μπορούσε κάλλιστα να κάνει καριέρα στο εξωτερικό, όχι απλά σε μια ομάδα του εξωτερικού, ούτε καν σε ένα κορυφαίο πρωτάθλημα, αλλά σε τοπ κλαμπ.
Όσα συνέβησαν όταν ξαφνικά αποφάσισε να βάλει… φρένο στην καριέρα του αποχωρώντας από τον Ολυμπιακό για να ζήσει στην ιδιαίτερη του πατρίδα στην Δράμα προφανώς και δεν του επέτρεψαν το «άλμα» που θα μπορούσε να είχε κάνει. Ένα προσωπικό θέμα (που προφανώς δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τις κακόβουλες φήμες που τότε είχαν κυκλοφορήσει) που του έκοψε στη μέση την καριέρα αλλά δεν την τελείωσε.
Η επιστροφή του σε υψηλό επίπεδο αρχικά με την Ξάνθη και στην συνέχεια ξανά στον Ολυμπιακό έως το 2009 όπου σταμάτησε την μπάλα, απλά επιβεβαίωσε την κλάση του. Θα τον θυμόμαστε σίγουρα ως έναν από τους καλύτερους που έπαιξαν στο μεγάλο λιμάνι και συνολικά στην χώρα μας. Ένα από τα καλύτερα παιδιά που η μοίρα ήθελε να «χτυπηθεί» τόσο άσχημα από την ασθένεια που τον ταλαιπώρησε τόσο πολύ το τελευταίο διάστημα και τον νίκησε λίγο πριν κλείσει τα 50 του χρόνια.
Θα τον θυμόμαστε ως το καλύτερο παιδί, μια ήπια και ευγενική φιγούρα που κόσμησε τα γήπεδα μας και έφυγε τόσο γρήγορα. Ένας άνθρωπος που είχε μόνο φίλους (και) μέσα στον Ολυμπιακό, οι οποίοι θα είναι την Τρίτη το απόγευμα στο χωριό του για το τελευταίο αντίο.
Πηγή: in.gr
