Από τους Ανίκητους του Βενγκέρ, στους... ανίκανους και σήμερα στους «Αθάνατους» του Αρτέτα, η μέθοδος του πόνου και του μαρτυρίου είναι αυτή που οδηγεί την Άρσεναλ προς τη Γη της ποδοσφαιρικής Επαγγελίας.
Λένε πως ό,τι αρχίζει ωραία, τελειώνει με πόνο. Στην περίπτωση της ομάδας που έχει μάθει να ζει υποφέροντας, ή πιο σωστά, της ομάδας που δεν ξέρει πώς να ζει χωρίς να υποφέρει, μάλλον ισχύει το «ό,τι τελειώνει ωραία, αρχίζει με πόνο».
Το βράδυ της Τετάρτης, η Άρσεναλ έζησε τη βραδιά της πρώτης -μέχρι την επόμενη- λύτρωσης. Το 1-0 επί της Ατλέτικο Μαδρίτης, την επανέφερε σε θέση για να διεκδικήσει το πρώτο Champions League της ιστορίας της. Και συνολικά πρώτο ευρωπαϊκό της τρόπαιο, μετά το… ξεχασμένο Κύπελλο Κυπελλούχων του 1994. Μια πρόκριση και μια νίκη που ήρθαν κλασικά… υποφέροντας. Αυτή η διαδικασία του ποδοσφαιρικού πόνου, είναι γνώριμη για τον Αρτέτα και τους «κανονιέρηδες». Είναι αυτό που τους δίνει νόημα ύπαρξης πάνω στο χορτάρι και είναι αυτό που τους χαρακτηρίζει όχι απλά σαν ομάδα, αλλά σαν οργανισμό.
Ό,τι κερδίζουν, το κερδίζουν με πραγματικό μόχθο. Με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα. Με αυτή τη μέθοδο, απέκλεισαν την πιο σκληρή ευρωπαϊκή ομάδα των τελευταίων δύο δεκαετιών, την Ατλέτικο του Σιμεόνε. Με τρέξιμο, με πάθος, με σκληράδα, με τη δύναμη της θέλησης. Και με πολλή τακτική μαεστρία, βεβαίως. Έτσι, οι «κανονιέρηδες» του Αρτέτα παρέμειναν αήττητοι φέτος στο Champions League, όπου μετράνε αισίως 11 νίκες και 3 ισοπαλίες. Με μόλις 6 γκολ παθητικό και 9 clean sheets.
Οι ανίκητοι και οι… ανίκανοι: Ο κύκλος μαρτυρίου και η όμορφη αποτυχία
Αν τελικά σε τρεις εβδομάδες σηκώσουν και το τρόπαιο με τα «μεγάλα αυτιά» στη Βουδαπέστη, θα το κάνουν θυμίζοντας τους θρυλικούς «Invincibles», την ομάδα του Αρσέν Βενγκέρ που πήρε αήττητη την Premier League, το 2004, για τελευταία φορά μέχρι και σήμερα. Μια ομάδα που από τους «ανίκητους», έφτασε στους… ανίκανους των επόμενων ετών και στο να κουβαλά τον τίτλο του «looser» στο κούτελο -πλην εξαιρέσεων- εδώ και δεκαετίες.
Πέρα από τα 22 χρόνια ξηρασίας στην Αγγλία που φιλοδοξεί να τερματίσει φέτος, τώρα θα έχει την ευκαιρία να πιει νέκταρ και στο κορυφαίο ευρωπαϊκό επίπεδο – το απωθημένο μιας ολόκληρης ζωής για τον κόσμο της. Πέρασαν άλλωστε ακριβώς 20 χρόνια από το 2006 και εκείνο το βράδυ στο Παρίσι. Όταν έφτασε πιο κοντά από κάθε άλλη φορά. Όταν στον τελικό έπεσε πάνω στην τελευταία μεγάλη -προ Γκουαρδιόλα- Μπαρτσελόνα του Φρανκ Ράικαρντ και των Ροναλντίνιο, Ετό και Ντέκο. Όταν προηγούνταν στο σκορ ως το 75′ ενώ έπαιζε με παίκτη λιγότερο από το 18′ λόγω της αποβολής του Λέμαν, αλλά τελικά λύγισε, δέχθηκε δύο γκολ στο επόμενο πεντάλεπτο και έχασε το τρόπαιο.
Αυτό που ακολούθησε, ήταν ένας κύκλος μαρτυρίου. Για χρόνια, η ομάδα του Αρσέν Βενγκέρ, παρουσίαζε το ποδοσφαιρικό φαινόμενο της «όμορφης αποτυχίας»: έπαιζε σταθερά πολύ καλή μπάλα, μάλλον την καλύτερη στην Ευρώπη, όμως στην παραμικρή υποψία πίεσης, κατέρρεε. Και ακόμη και η χρονιά του 2004, δεν είναι καν εξαίρεση σε αυτή τη διαδικασία, καθότι τότε εξαρχής πήγε τρένο, τερματίζοντας στο +11 από την Τσέλσι.
Αυτογνωσία και… αποτυχία
Τις επόμενες 11 ευρωπαϊκές σεζόν μετά τον χαμένο τελικό του 2006, η Άρσεναλ έπαιζε σταθερά στο Champions League. Και ήταν μια από τις ομάδες που στο τέλος της ημέρας, οι οπαδοί της γνώριζαν ότι θα… βρει τον τρόπο να αποκλειστεί πριν καν αρχίσουν να κρίνονται σοβαρά διακυβεύματα. Όπως και γινόταν: 8 αποκλεισμοί στη φάση των 16. Από Αϊντχόφεν, Μπαρτσελόνα (2), Μίλαν, Μπάγερν (3), Μονακό. Δύο αποκλεισμοί σε προημιτελικό, από Λίβερπουλ και Μπαρτσελόνα και ένας σε ημιτελικό, από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – ο τελευταίος μέχρι και τον φετινό, πίσω στη σεζόν 2008-09.
Η δε μετά-Βενγκέρ εποχή, ξεκίνησε επίσης με… πόνο. Για πέντε χρόνια, από τη σεζόν 2017-18 ως και τη 2022-23 η Άρσεναλ δεν έπαιζε καν Champions League. Τερμάτισε 5η στην Αγγλία το 2021-22, 8η το 2020-21, 8η το 2019-20, 5η το 2018-19, 6η το 2017-18, 5η το 2016-17. Την περίοδο αυτή, έπαιζε στο Europa League, όπου επίσης, απέτυχε να σηκώσει το τρόπαιο. Έφτασε στην πηγή το 2018-19, όμως νερό -στον τελικό- ήπιε η Τσέλσι, που καθάρισε την ομάδα του Ουνάι Έμερι με 4-1. Κατά τα άλλα, τις υπόλοιπες τέσσερις σεζόν, τα… κλασικά: δύο ημιτελικοί, μια φάση των «16» και μια των «32».
Η μέθοδος του πόνου και η τέχνη του μαρτυρίου
Ο τίτλος του «Μεγάλου Στωικού της μπάλας» ανήκει δικαιωματικά στον Λουίς Ενρίκε, όμως και ο Μικέλ Αρτέτα δεν βρίσκεται πολύ πίσω από τον εν ενεργεία πρωταθλητή Ευρώπης τεχνικό της Παρί. Το 2019, ο Βάσκος αναλαμβάνει την ομάδα που έζησε για μια πενταετία ως παίκτης πριν ολοκληρώσει την καριέρα του. Εκεί, βρίσκει μια ομάδα «χωρίς ψυχή και ενέργεια». Κάτι που επαναλαμβάνει συνεχώς για πολλά χρόνια. Σιγά σιγά όμως, αρχίζει να την ποτίζει με μια νέα φιλοσοφία. Μια φιλοσοφία που σε μαθαίνει στο πώς να χρησιμοποιείς όσα αρνητικά βιώνεις, ως καύσιμο για περισσότερη δουλειά, περισσότερη θέληση για να πετύχεις.
Ποδοσφαιρικά, δεν θυμίζει σε τίποτα την Άρσεναλ του Βενγκέρ. Ναι μεν μπορεί να παίξει καλό ποδόσφαιρο -και κατά διαστήματα το κάνει. Ωστόσο, η έμφαση δίνεται πλέον σε άλλα πράγματα. Στην σκληράδα, σωματική και πνευματική. Στην αμεσότητα, στην αποτελεσματικότητα. Τη φετινή σεζόν, τη σεζόν που πάει να τα… σαρώσει όλα, για μήνες ολόκληρους σκόραρε μόνο από… κόρνερ.
Όμως, δεν ενοχλούσε κανέναν, αφού η δουλειά -επιτέλους- γινόταν. Η φετινή Άρσεναλ δεν είναι πλέον η ομάδα με την εύθραυστη ψυχολογία του παρελθόντος. Η ομάδα που ξέρει πώς να παίξει καλό ποδόσφαιρο, αλλά όχι πώς να νικήσει. Αντιθέτως, είναι ένα σύνολο που ξέρει να αμύνεται με αυτοθυσία, να διαχειρίζεται το άγχος και να χτυπά στην κατάλληλη στιγμή.
Η Άρσεναλ έμαθε να πονάει, να υποφέρει, να πέφτει και να σηκώνεται. Τώρα, καλείται να κάνει το τελευταίο βήμα: να μετατρέψει τα χρόνια του πόνου στη στιγμή της απόλυτης λύτρωσης από αυτόν, έχοντας αναγάγει την μέθοδο του μαρτυρίου σε μια ποδοσφαιρική τέχνη που όμοιά της δεν έχει ξαναυπάρξει.
Ο απόλυτος ποδοσφαιρικός… μαχοζισμός
Εδώ και πολλά χρόνια ο Αρτέτα κάνει λόγο για αυτά τα «μαρτύρια» που κάθε μεγάλη ομάδα πρέπει να περάσει για να φτιάξει τον χαρακτήρα της, να μάθει να υποφέρει, να αντέχει, πριν εξελιχθεί και τελικά… εκτοξευθεί. Από τον Δεκέμβρη 2019 στο τιμόνι της ομάδας, ο Βάσκος τεχνικός έζησε στο πετσί του αυτή τη διαδικασία, αλλά όχι απλά δεν τη θεωρεί ως μια… ταλαιπωρία, αλλά ως ένα απαραίτητο συστατικό επιτυχίας για κάθε ομάδα. Σε τέτοιο σημείο που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν… επιζητά το να υποφέρει!
Τον πρώτο του χρόνο, κατέκτησε το Κύπελλο Αγγλίας, όμως αυτό το ξεκίνημα το διαδέχθηκε… ανήφορος. Την επόμενη σεζόν, η Άρσεναλ τερμάτισε στην 8η θέση της Premier League. Τέλη Δεκέμβρη του 2020 και ο Αρτέτα δηλώνει «εξαντλημένος», ενώ η ομάδα του προσπαθεί να ξεπεράσει το χειρότερο ξεκίνημά της στην Premier League, μετά το 1974.
Η «Sun» δημοσιεύει για την Άρσεναλ άρθρο με τίτλο «Η τέχνη του πόνου» μετά από μια νίκη 3-1 επί της Τσέλσι, η οποία έβαλε τέλος σε ένα δίμηνο χωρίς νίκη από την 1η Νοεμβρίου. Ο Αρτέτα εξηγεί: «Τις τελευταίες εβδομάδες υποφέραμε. Υπέφερα προσωπικά. Τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που θέλαμε. Είναι εξαντλητικό. Είναι επίπονο και απογοητευτικό. Την ίδια στιγμή όμως, ξέρουμε όλοι ότι πρέπει να το περάσουμε αυτό και να παλέψουμε για να αντιστρέψουμε την κατάσταση».
Μετά από τρεις διαδοχικές ήττες και στο ξεκίνημα της σεζόν 2021-22 πια, το μέλλον του στην ομάδα φάνταζε δυσοίωνο. Η Άρσεναλ, απαντά με τρεις σερί νίκες και μια ακόμη στο κλασικό λονδρέζικο ντέρμπι, 3-1 την Τότεναμ. Σε ανύποπτο χρόνο, τον Σεπτέμβρη του ’21, ο Αρτέτα εξηγεί:
«Είμαστε σε μια διαφορετική στιγμή της ιστορίας μας. Κάθε ομάδα πρέπει να περάσει αυτά τα διαστήματα, όπως οι 18 τελευταίοι μήνες για εμάς και γενικότερα οι 2-3 τελευταίες σεζόν. Δεν είναι εύκολο ξαφνικά να αλλάξεις μια εποχή σαν την προηγούμενη και να δημιουργήσεις κάτι εκπληκτικό. Όμως πιστεύω ότι αυτό θα συμβεί. Για να γίνει αυτό για αυτή την ομάδα, πρέπει να περάσουμε από αυτή τη διαδικασία που θα μας κάνει πιο δυνατούς. Το αισθάνομαι πως συμβαίνει ήδη. Με τη γενιά των παικτών που έχουμε εδώ και με όλη τη δύναμη του συλλόγου, τον κόσμο και όσους εμπλέκονται με τον οργανισμό, νομίζω ότι αυτό που δημιουργούμε θα είναι πολύ δυνατό».
Πριν από ένα Λίβερπουλ – Άρσεναλ 4-0 τον Νοέμβρη της ίδιας σεζόν, ο Αρτέτα είχε επίσης αναφέρει: «Ατομικά, πριν από τέτοια μας, οι παίκτες πρέπει να είναι πανέτοιμοι και ποδοσφαιρικά και ψυχολογικά. Μετά, σαν ομάδα, πρέπει να μάθεις να υποφέρεις στα σωστά σημεία, γιατί τότε μόνο θα φανεί αν έχεις ξεκάθαρες ιδέες για το πώς πρέπει να παίζεις».
Αυτό ξέρει, αυτό εμπιστεύεται
Είναι άγνωστο το πώς ξεκινάνε κάποιες παραδόσεις. Πώς ένα κλισέ φτάνει να γίνεται κλισέ ή πώς μια διαδικασία φαντάζει ως η μοναδική μέθοδος. Ωστόσο, όλα αυτά είναι που έχουν φτάσει την Άρσεναλ εκεί που βρίσκεται. Fast forward στο σήμερα, στον έβδομο χρόνο του Αρτέτα στον πάγκο της, συνεχίζει να προχωρά υποφέροντας, έχοντας… ξεζουμίσει κάθε ίχνος της πνευματικής και σωματικής αντοχής της.
Ενώ όλα κυλούσαν ρολόι μέσα στη σεζόν, τα κατά καιρούς… μαρτύρια προφανώς και δεν θα έλειπαν. Τον περασμένο Ιανουάριο, ο Κρις Γκόντφρι, οπαδός της Άρσεναλ και αρθρογράφος του «Guardian», αναρωτιέται μετά από εντός έδρας ήττα 2-3 από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: «Αν υποφέρουμε έτσι τώρα, τον Ιανουάριο, τι θα συμβεί τον Μάιο;» Ο δε τίτλος του άρθρου του, πιστός στην ψυχοσύνθεση του οργανισμού: «Το ψυχοδράμα των οπαδών της Άρσεναλ: Μια ακόμη σκληρή, βαριά ήττα». Μόνο που όπως αποδείχθηκε -ξανά- δεν χρειάστηκε καν να φτάσει Μάιος για να υποφέρει η Άρσεναλ.
Καθότι όταν αρχίζουν να κρίνονται πάλι πράγματα, ξεκινούν οι «σφαλιάρες», τα μαρτύρια. Αποκλεισμοί σε Λιγκ Καπ και Κύπελλο Αγγλίας μέσα λίγες μέρες, τέλη Μαρτίου. Στην Premier League, αρχές Απριλίου και είχε 9 βαθμούς διαφορά από τη Σίτι. Ακολουθεί ήττα εντός από τη Μπόρνμουθ (1-2), και ήττα 2-1 από τη Σίτι στο ντέρμπι της χρονιάς, όταν η ομάδα του Γκουαρδιόλα μείωσε στους τρεις με παιχνίδι λιγότερο.
Η γκέλα των «πολιτών» με την Έβερτον επανέφερε το +5 και την όποια υποψία ασφάλειας για τους πρωτοπόρους. Όμως ακολουθούν τρεις αγωνιστικές απέναντι σε ομάδες που παίζουν για την επιβίωση, Γουέστ Χαμ (εκτός), Μπέρνλι (εντός) και Κρίσταλ Πάλας (εκτός) και ο Αρτέτα γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλο πόσο θα (θέλει να) υποφέρει η ομάδα του σε αυτά.
Οι Αθάνατοι του Αρτέτα
Αν επιβιώσει από τη διαδικασία αυτή και κατακτήσει το πρώτο της πρωτάθλημα Αγγλίας μετά τους θρυλικούς «Ανίκητους» του 2004, κάτι που τώρα φαντάζει ως πιο πιθανό από κάθε άλλη χρόνια, η Άρσεναλ πιθανώς να έχει κερδίσει και τον μισό τελικό του Champions League, ο οποίος είναι προγραμματισμένος για τις 30 Μαΐου, 6 μέρες μετά το φινάλε της Premier League…
Καθότι εκεί, είτε απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης Παρί, είτε απέναντι στο βαυαρικό μεγαθήριο των 6 Champions League, η ομάδα του Αρτέτα δεν θα μπει ως μια απλή «Άρσεναλ». Θα μπει ως μια ομάδα που δεν θα είναι «ανίκητη» και δεν θα κουβαλά τη ρετσινιά της «όμορφης αποτυχίας» του Βενγκέρ, αλλά ως μια ομάδα που θα έχει μάθει να επιβιώνει με μια εικόνα… άσχημης επιτυχίας. Έτσι έχει μάθει να ζει και έτσι θα προσπαθήσει να μείνει στην Ιστορία, ως ένα σύνολο που βίωσε τα… πάντα, όλα τα αρνητικά συναισθήματα του κόσμου αλλά δεν πέθανε ποτέ. Αν πάλι τίποτα από τα παραπάνω δεν συμβεί, το βέβαιο είναι ότι ούτε αυτό θα τη «σκοτώσει». Θα προστεθεί απλώς ακόμη ένα απαραίτητο κεφάλαιο στη «μέθοδο του μαρτυρίου».
Στο ενδεχόμενο πάντως της ιστορικής διπλής κατάκτησης της Premier League και του αήττητου Champions League, επειδή το «Ανίκητοι» είναι ούτως ή άλλως πιασμένο, το «Αθάνατοι» δεν θα ήταν και η χειρότερη ιδέα…
Πηγή: in.gr
