Προχωρά η δημιουργία της Θεσσαλικής Τράπεζας Σπόρων, μέσω Προγραμματικής Σύμβασης που θα συναφθεί μεταξύ της Περιφέρειας Θεσσαλίας και του Ινστιτούτου Βιομηχανικών και Κτηνοτροφικών Φυτών του ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ. Το έργο, που χρηματοδοτείται από την Περιφέρεια, στοχεύει στη διατήρηση της βιοποικιλότητας, την προστασία του φυτικού γενετικού υλικού και την ενίσχυση της επισιτιστικής ασφάλειας, με τον Περιφερειάρχη Θεσσαλίας Δημήτρη Κουρέτα να τονίζει ότι η Θεσσαλία κάνει ένα αποφασιστικό βήμα προς τη γενετική αυτάρκεια, απαντώντας στις προκλήσεις του μέλλοντος.
Η ίδρυση 'Τράπεζας Σπόρων', ως ιδέα, δεν είναι αρνητική.
Αντιθέτως, η προστασία της βιοποικιλότητας και η διατήρηση παραδοσιακών ποικιλιών, αποτελούν διεθνώς αναγνωρισμένες ανάγκες.
Όμως εδώ έχουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικής υπερβολής, επικοινωνιακού πληθωρισμού και στρατηγικής αποσύνδεσης , από την πραγματικότητα!
Πρώτη αντίφαση
Ο περιφερειάρχης μιλά για «γενετική αυτάρκεια» και «βάση δεδομένων 100 ετών», την ώρα που:
η Θεσσαλία δεν έχει λύσει το πρόβλημα του νερού,
οι αγρότες εγκαταλείπουν καλλιέργειες λόγω κόστους,
η περιφέρεια αδυνατεί να προστατεύσει υπάρχοντες φυσικούς πόρους (ρύπανση ποταμών, εδάφη, πλημμυρικά φαινόμενα).
Η γενετική αυτάρκεια δεν επιτυγχάνεται με αποθήκες σπόρων, αλλά με:
πρόσβαση αγροτών σε νερό,
υγιή εδάφη,
βιώσιμες υποδομές,
και πολιτικές στήριξης της παραγωγής.
Δεύτερη αντίφαση
Το έργο παρουσιάζεται ως «πολιτική απόφαση» , χωρίς:
χρονοδιάγραμμα ουσιαστικής λειτουργίας,
διασφάλιση πρόσβασης των μικρών αγροτών,
σαφή απάντηση, για το ποιος ελέγχει, ποιος αποφασίζει και με ποια κοινωνικά κριτήρια.
Η «κιβωτός σπόρων» κινδυνεύει να καταλήξει:
Ένα ακαδημαϊκό βιτρίνα-project ·
Αποκομμένο, από τις πραγματικές ανάγκες της αγροτικής κοινωνίας !
Τρίτη και σοβαρότερη διάσταση
Όταν μια Περιφέρεια , που δεν μπορεί να προστατεύσει τα ζωντανά οικοσυστήματα , υπόσχεται προστασία γενετικού υλικού για 100 χρόνια , τότε δεν έχουμε στρατηγική έχουμε θεσμική αυταπάτη!
