Η Θεσσαλία δεν πνίγεται στα νερά, που συχνά την πολιορκούν.
Πνίγεται στον χρόνο !
Σε έναν χρόνο στάσιμο, ιξώδη, που κυλά αργά πάνω στον κάμπο σαν λάσπη, σκεπάζοντας υποσχέσεις και ματαιώνοντας γενιές…
Κάθε εκλογικός κύκλος ανατέλλει σαν ψεύτικη ‘Αυγή’, για να δύσει γρήγορα στην γνώριμη απογοήτευση…
Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο ένας τόπος, που ‟ασθμαίνει”, παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο πράξεις της ίδιας τραγωδίας !
Η πρώτη πράξη ήταν το ‘βασίλειο του θεάματος’...
Επί δεκατρία χρόνια, η εξουσία ‟ντύθηκε” την γοητεία της εικόνας.
Ο τότε ‘άρχοντας’ Κώστας Αγοραστός κυβέρνησε όχι ως πολιτικός, αλλά ως τελετάρχης.
Μετέτρεψε την πολιτική σε μια ατέρμονη σκηνοθεσία δημοσίων σχέσεων, όπου οι κορδέλες των εγκαινίων ήταν τα μεταξωτά νήματα, που έπνιγαν την ουσία.
Τα κονδύλια άυλοι αριθμοί σε ανακοινώσεις εξατμίζονταν προτού γίνουν ορατό αποτύπωμα, στην ζωή των ανθρώπων.
Ο λόγος του ένα ηχείο που αναπαρήγαγε την κενότητα αφησε πίσω του μια Περιφέρεια εξαντλημένη. Με τις αόρατες πληγές της αντιπλημμυρικής ανεπάρκειας και της αγροτικής εγκατάλειψης, να κακοφορμίζουν κάτω από τη λαμπερή επιφάνεια.
Κι’ όταν η ‟αυλαία έπεσε” ανέβηκε στην σκηνή ο διάδοχος ο Δημήτρης Κουρέτας ως ο ‘επιστήμονας-λυτρωτής’…!
Η πολιτική – όμως – δεν είναι αποστειρωμένο εργαστήριο, όπου οι θεωρίες εφαρμόζονται αλάνθαστα.
Η ψυχρή ακρίβεια της επιστήμης “συνετρίβη” πάνω στα ακανόνιστα ρεύματα της διοικητικής πραγματικότητας!
Η νέα εξουσία αποδείχθηκε ένα σώμα χωρίς κέντρο βάρους. Μιά σύναξη καλών προθέσεων χωρίς πυξίδα, που παραπαίει σε μια θάλασσα ασάφειας…
“Χαμένος” σ’ έναν κόσμο του οποίου τους κώδικες αγνοεί, ο νέος Περιφερειάρχης κατέφυγε στο μόνο καταφύγιο, που φάνηκε να αναγνωρίζει τις φιέστες του προκατόχου του! Έγινε η χλωμή απομίμηση αυτού, που ήρθε να ανατρέψει φτάνοντας στο σημείο να “βαφτίζει” ως δικές του, τις κληρονομημένες επιτυχίες (!) … σε μια απέλπιδα προσπάθεια να χτίσει μια ταυτότητα, από δανεικά υλικά!
Τοιουτοτρόπως, ο ‘θρόνος’ άλλαξε χέρια…
Μα το ‘βασίλειο’ παρέμεινε έρημο...
Η Θεσσαλία βρέθηκε εγκλωβισμένη ανάμεσα στις δύο όψεις του ίδιου κάλπικου νομίσματος … Από την μία, ο “γυαλισμένος μπρούντζος” των κούφιων υποσχέσεων • κ’ από την άλλη το “θαμπό μολύβι” της απροετοίμαστης διαχείρισης ...
Ένας μονάρχης της επικοινωνίας παρέδωσε τα σκήπτρα, σ’ έναν “ναυαγό της πραγματικότητας”!
Αυτός ο τόπος, όμως, δεν αντέχει άλλο θέατρο!
Ο κάμπος — αυτή η αρχαία κοιτίδα μόχθου — δεν φωνάζει για έναν ακόμη διεκπεραιωτή της παρακμής του , ή έναν ακόμη «καλό άνθρωπο», που θα χαθεί στους διαδρόμους της εξουσίας… !
Διψά για ηγέτη !
Για κάποιον, του οποίου τα λόγια θα έχουν το βάρος του οργωμένου χώματος!
Και το όραμά του θα απλώνεται πέρα, από την επόμενη φωτογραφία!
Κάποιον, ο οποίος θα τολμήσει να συγκρουστεί με την ‘βολική ακινησία’ …
Που θα σχεδιάσει αντί να διαχειριστεί !
Που θα εμπνεύσει αντί να παρηγορήσει !
Διαφορετικά, όποιο όνομα κι’ αν ‘κοσμεί’ την ταμπέλα στο γραφείο του Περιφερειάρχη, το έργο θα παραμείνει το ίδιο μια αργή, σιωπηλή “καθίζηση”, στον βάλτο της χαμένης ευκαιρίας…
Κι’ αυτό, για την Θεσσαλία, δεν είναι πια πολιτικό ζήτημα... Είναι μια πληγή υπαρξιακή...!
