Στην πολιτική, ο χρόνος δεν είναι απλώς μια μονάδα μέτρησης …
Είναι ο αμείλικτος κριτής της πρόθεσης και της ευθύνης.
Και είναι ακριβώς ο χρόνος, που μετατρέπει την επιστολή του Περιφερειάρχη Θεσσαλίας , Δημήτρη Κουρέτα , με ημερομηνία 3 Οκτωβρίου 2025 , από μια δυνητική πράξη ηγεσίας σ’ ένα μνημείο καθυστερημένης αφύπνισης. Ένα κείμενο οκτώ προτάσεων για το μέλλον της ελληνικής κτηνοτροφίας, το οποίο έφτασε στο γραφείο του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη , πολύ μετά την επέλαση της καταστροφής!
Η επιστολή, με ύφος ψυχρής τεχνοκρατικής ανάλυσης, ομολογεί την τραγωδία …!
Η ευλογιά των αιγοπροβάτων σάρωσε το ζωικό κεφάλαιο, με τις απώλειες — μόνον στην Θεσσαλία να αγγίζουν το 10%!
Αναγνωρίζει πως η κτηνοτροφία, ο «στυλοβάτης» της τοπικής οικονομίας , δέχθηκε ένα πλήγμα τεραστίων διαστάσεων.
Και – κατόπιν όλων αυτών – παραθέτει ένα σχέδιο διάσωσης , ήτοι την τροποποίηση της νομοθεσίας
— για την ‘Βιοασφάλεια’ ,
— εκπαίδευση κτηνοτρόφων,
— ενοποίηση βάσεων δεδομένων,
— στελέχωση των υπηρεσιών.
Προτάσεις λογικές, αναγκαίες, όμως τραγικά εκπρόθεσμες!
Διότι το καίριο κι’ αμείλικτο ερώτημα δεν αφορά το περιεχόμενο της επιστολής — αλλά την χρονική στιγμή της αποστολής της!
Γιατί τώρα;
Γιατί όχι, όταν οι στάνες μετατρέπονταν σε υγειονομικούς τάφους και οι κτηνοτρόφοι – πνιγμένοι στην απόγνωση – αναζητούσαν έναν σύμμαχο στην Περιφέρεια;
Όταν η κρίση θέριευε, η περιφερειακή αρχή εξαντλούσε τη δράση της σε φωτογραφίσεις και υποσχέσεις …
Ενώ τώρα — με την καταστροφή ήδη συντελεσμένη — ‟ανακαλύπτει” την λύση μ’ ένα επίσημο έγγραφο ...
Η κίνηση αυτή δεν αποπνέει αγωνία για το παρόν — αλλά μέριμνα για το προσωπικό πολιτικό μέλλον.
Ομοιάζει λιγότερο με κραυγή αγωνίας — αλλά περισσότερο, με μιά επιμελώς σχεδιασμένη άσκηση επικοινωνιακής ‘αυτοσυντήρησης’ ... .
Η τραγική ειρωνεία είναι ότι ο κ. Κουρέτας είχε τις πόρτες του Μεγάρου Μαξίμου ανοιχτές!
Είχε την άμεση πρόσβαση στον πρωθυπουργό!
Την ευκαιρία να θέσει το ζήτημα με την σοβαρότητα, που απαιτούσε η κρίση!
Να διεκδικήσει!
Να πιέσει!
Άντ' αυτού — επέλεξε τη σιωπή…
Περίμενε να κοπάσει η θύελλα …
Να καταγραφεί η ζημιά, και τότε, με την ασφάλεια της ‟απόστασης”, συνέταξε την επιστολή του.
Ένα κείμενο, που λειτουργεί ως πολιτικό άλλοθι …!
Μιά προσπάθεια, να μεταγραφεί η αδράνεια — ως υπευθυνότητα!
Και η αποτυχία — ως στρατηγικός σχεδιασμός!
Η επιστολή αυτή, δεν περιέχει μια νέα στρατηγική, για την κτηνοτροφία. Κρύβει μια παλιά, φθαρμένη πολιτική τακτική.
Δηλαδή, ‟πράττει” και ‟διατείνεται έντονα διαμαρτυρόμενος” — όταν δεν υπάρχει πιά τίποτα ουσιαστικό να πεις.
Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν έχουν ανάγκη από ‘επιστημονικοφανή’ υπομνήματα, που έρχονται μετά τον όλεθρο.
Έχουν ανάγκη από ηγεσία, που δρα προληπτικά!
Που συγκρούεται την ώρα της μάχης!
Όχι από μια διοίκηση, που ‟γράφει τον επιτάφιο” της κρίσης — και τον παρουσιάζει ως σχέδιο αναγέννησης!
Αυτό, λοιπόν, είναι το θεμελιώδες ερώτημα που αναδύεται:
— «Αν ο Περιφερειάρχης κατείχε πράγματι το φάρμακο για την ασθένεια της ελληνικής κτηνοτροφίας, γιατί το φύλαξε στο συρτάρι του για μήνες, παρακολουθώντας αμέτοχος τον ασθενή να αργοπεθαίνει;»
— «Μήπως, η επιστολή του είναι μιά τελευταία πράξη, σ’ ένα ‟θέατρο πολιτικής αυτοδιάσωσης”; Μια ύστατη προσπάθεια διαχείρισης της εικόνας, μιάς αδιαμφισβήτητης αποτυχίας;»
