Την έντονη ανησυχία του για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η ιστορική μνήμη στα Λεχώνια εξέφρασε ο συλλέκτης και μελετητής της τοπικής ιστορίας, Νίκος Μαστρογιάννης, σχολιάζοντας τις νέες πινακίδες οδοσήμανσης που τοποθετήθηκαν στην περιοχή, αλλά και την απουσία ανάδειξης σημαντικών προσωπικοτήτων και ιστορικών στοιχείων του τόπου.
Όπως ανέφερε, οι νέες πινακίδες έφεραν ξανά στο προσκήνιο ονομασίες δρόμων που, κατά τη γνώμη του, δημιουργούν ιστορικά και συμβολικά ερωτήματα.
«Τώρα που είναι καινούργιες και φαίνονται καθαρά τα γράμματα, ο κόσμος περνάει, τις κοιτάζει και τις διαβάζει. Βλέπεις, για παράδειγμα, από τη μία πλευρά του στύλου να γράφει “Οδός Μεταξά” και από την άλλη “Οδός Σοφίας Τοπάλη”. Τι δουλειά έχει ο Μεταξάς με τη Σοφία Τοπάλη;» άραγε; Είναι καταγεγραμμένο ισοτρικό γεγονός ότι οι οπαδοί του Μεταξά, οι δωσίλογοι και συγκεκριμένα η ομάδα των Άνω Λεχωνίων, παρακλάδι των ΕΑΣΑΔ, μαζί με τους Γερμανούς αφού βασάνισαν τις Σοφία, Τοπάλη, Λουκία Τοπάλη και Φιλίτσα Καλαβρού τις κρέμασαν σε κοινή θέα στα Λεχώνια. Προηγουμένως έκαναν πλιάτσικο στα σπίτια τους και έκλεψαν πλάκες χρυσού, πίνακες αμύθητης αξίας, έργα της σπάνιας βιβλιοθήκης τους και προίκες δεκάδων κοριτσιών!
Ο κ. Μαστρογιάννης στάθηκε ιδιαίτερα στην περίπτωση της Σοφίας Τοπάλη, την οποία χαρακτήρισε «σπουδαία προσωπικότητα και ευεργέτιδα της περιοχής», υποστηρίζοντας ότι η συμβολή της παραμένει ουσιαστικά υποβαθμισμένη.
«Ο δρόμος της Σοφίας Τοπάλη είναι μόνο ένα μικρό κομματάκι κοντά στο γήπεδο. Ενώ θα έπρεπε να συνδέει το σχολείο με την περιοχή των Παλαιών και να φτάνει μέχρι τη θάλασσα. Αν δεν την είχαν κρεμάσει οι Γερμανοί και οι ταγματασφαλίτες, σήμερα εδώ θα υπήρχε μουσείο φυσικής ιστορίας Τοπάλη», ανέφερε. Όπως υπενθύμισε, η Σοφία Τοπάλη ήταν διεθνώς αναγνωρισμένη βοτανολόγος, συνδεδεμένη με την επιστημονική κοινότητα της Ευρώπης. «Μόνο και μόνο να φανταστούμε ότι στο δημοτικό σχολείο των Κάτω Λεχωνίων υπάρχει αφιέρωση και φωτογραφία του Άλμπερτ Αϊνστάιν προς τα Λεχώνια. Τέτοια στοιχεία, αντί να προβάλλονται, εκμηδενίζονται», τόνισε.
Ο μελετητής της τοπικής ιστορίας έκανε λόγο για μία συνολική υποχώρηση της ιστορικής ταυτότητας της περιοχής, αναφέροντας ως παράδειγμα και την κεντρική πλατεία των Κάτω Λεχωνίων.
«Η πλατεία πριν από την εκκλησία ήταν δωρεά της οικογένειας Καβούρα και λεγόταν “Πλατεία Καβούρα”. Σιγά-σιγά όμως πάει να εκμηδενιστεί κι αυτό και να λέγεται μόνο “Πλατεία Αγίου Γεωργίου”», είπε.
Παράλληλα, αναφέρθηκε και στην ιστορική γέφυρα Βρύχωνα, σημειώνοντας πως πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα τεχνικά έργα της εποχής της.
«Η γέφυρα Βρύχωνα ήταν η πρώτη γέφυρα στην Ελλάδα με μελέτη του Πολυτεχνείου και οπλισμένο σκυρόδεμα, το 1903. Και αντί να αναδεικνύεται αυτό το ιστορικό στοιχείο, βλέπεις δίπλα έναν “κιτς καταρράκτη” που ακυρώνει την ιστορικότητα του χώρου», υποστήριξε.
Ο κ. Μαστρογιάννης κάλεσε τους κατοίκους και τους τοπικούς συλλόγους να κινητοποιηθούν ώστε να αναδειχθεί η ιστορία της περιοχής και να διασωθούν μνήμες που, όπως είπε, χάνονται με το πέρασμα του χρόνου.
«Όσο υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που γνωρίζουν αυτά τα πράγματα, πρέπει να γίνει προσπάθεια να αναδειχθούν. Οι νεότεροι δεν μπορούν να τα γνωρίζουν αν δεν τους τα πουν οι παλιότεροι», τόνισε.
Κλείνοντας, σημείωσε με πικρία πως «αντί να πηγαίνουμε μπροστά, δυστυχώς πάμε πίσω», υπογραμμίζοντας ότι η ιστορική μνήμη δεν πρέπει να ποδοπατείται αλλά να αναγνωρίζεται και να αξιοποιείται ως στοιχείο πολιτιστικής ταυτότητας του τόπου.
www.ertnews.gr
