«Δεν είναι άνθρωπος που μπορείς να συμβουλεύσεις. Είναι πολύ εύθραυστος, γι’ αυτό. Αν διαφωνεί μαζί σου, τότε αυτό ήταν, και δεν μπορείς να τον επηρεάσεις. Δεν […] εντυπωσίαζε ή επηρέαζε. Απλώς φοβάται και το βάζει στα πόδια». Έτσι είχε περιγράψει ο διαπρεπής Εργατικός πολιτικός Νάι Μπέβαν, τον Χιου Γκέιτσκελ, τον αρχηγό των Εργατικών από το 1955 έως το 1963. Αυτή όμως η περιγραφή ίσως ταιριάζει γάντι και στον Κιρ Στάρμερ.
Κατά την ανακοίνωση της παραίτησής του, στις 22 Ιουνίου 2026, ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ μίλησε για τη μεγάλη εκλογική επιτυχία των Εργατικών το 2024, λέγοντας ότι είναι περήφανος για την πορεία του, η οποία βέβαια, τουλάχιστον μέσα στους τοίχους του Νο 10 της Ντάουνινγκ Στριτ, ήταν η πιο σύντομη από οποιονδήποτε πρωθυπουργό στην ιστορία του Εργατικού Κόμματος.
Η αλήθεια όμως απέχει παρασάγγας από αυτή τη σύντομη θετική αυτό-αποτίμηση του Στάρμερ, σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Τζόνσον, Λέκτορα Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Queen Mary του Λονδίνου.
«Η πρωθυπουργία του Στάρμερ υπήρξε μια εξαιρετική πολιτική αποτυχία» υπογραμμίζει ο Τζόνσον σε ανάλυσή του στο Unherd. «Σπατάλησε μια ιστορική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Κατέστρεψε τη φήμη του κόμματός του. Αφήνει ελάχιστη πολιτική παρακαταθήκη. Η εμπιστοσύνη στην πολιτική, υπό την πρωθυπουργία του, υποχώρησε ακόμη περισσότερο. Και όλα αυτά για ποιο λόγο;», αναρωτιέται.
Ο Βρετανός πολιτικός επιστήμονας υπογραμμίζει πως από τότε που ανέλαβε τα ηνία των Εργατικών ο Στάρμερ έκανε σαφές ότι θα έκανε οτιδήποτε για να φτάσει στην κορυφή. «Χρησιμοποίησε το Εργατικό Κόμμα ως όχημα για τη δική του προσωπική ανέλιξη, χωρίς βαθιά προσήλωση στις παραδόσεις, τις αρχές ή την κουλτούρα του. Επέτρεψε στον εαυτό του να ηγηθεί μιας σκληρής εσωκομματικής εκστρατείας εναντίον της «Αριστεράς» του κόμματος. Με αυτόν τον τρόπο, ο ίδιος και οι οπαδοί του ξερίζωσαν την καρδιά των Εργατικών και την αντικατέστησαν με έναν ψυχρό, υπολογιστικό μηχανισμό, ο οποίος τώρα βραχυκύκλωσε πρόωρα».
Ο Τζόνσον χαρακτηρίζει την ηγεσία του ως τη πιο αυταρχική στην ιστορία του Εργατικού Κόμματος, διαγράφοντας από το κόμμα τον προκάτοχό του, καταστέλλοντας τον εσωκομματικό διάλογο και εμποδίζοντας υποψηφίους βουλευτές που ανήκαν στη «λάθος» εσωκομματική τάση.
«Αντιμετώπισε με περιφρόνηση το πνεύμα εσωτερικού διαλόγου, το οποίο είναι απολύτως αναγκαίο για τη διατήρηση της ευρείας συμμαχίας τάσεων που ιστορικά χαρακτήριζε το Εργατικό Κόμμα» λέει ο Τζόνσον προσθέτοντας ότι επί Στάρμερ έγινε κανόνας κομματική πειθαρχία η οποία όμως δεν υπήρχε στο Εργατικό Κόμμα εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα.
Από αναδίπλωση σε αναδίπλωση
Δεν υπήρχε δόγμα, πολιτικό πρόγραμμα ή παράδοση. Το εγχείρημα Στάρμερ ήταν απλώς μια προσπάθεια να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός, δίχως ίδιος, όπως σημειώνει ο Τζόνσον, να φέρει στην ηγεσία ούτε όραμα, ούτε αίσθηση σκοπού, ούτε πραγματική ανάλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα, πόσο μάλλον των λύσεών τους.
«Είχε την εσφαλμένη αυτοπεποίθηση να πιστεύει ότι, μόλις βρισκόταν στην εξουσία, αρκούσε να είναι ένας λογικός και ώριμος άνθρωπος που ακολουθεί «τους κανόνες» ώστε τα πράγματα να βελτιωθούν» σημειώνει ο Τζόνσον, αλλά τελικά προσθέτει «αυτό δεν συνέβη, πάντα κάποιος άλλος πλήρωνε το τίμημα. Κανένας άλλος πρωθυπουργός δεν υπήρξε τόσο πρόθυμος να θυσιάσει τους συμβούλους του για χάρη της δικής του πολιτικής επιβίωσης».
Το αποτέλεσμα, καταλήγει ο Τζόνσον, ήταν μια ιλιγγιώδης σειρά από αναδιπλώσεις: οι περικοπές στο επίδομα θέρμανσης των συνταξιούχων, το όριο των δύο παιδιών στα επιδόματα, οι περικοπές στις παροχές αναπηρίας, η εθνική έρευνα για τα σκάνδαλα σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκων από συμμορίες, οι ταυτότητες, η επέκταση του φόρου κληρονομιάς στις αγροτικές εκμεταλλεύσεις, τα νησιά Τσάγκος, η άδεια προς τις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν βρετανικές βάσεις για να βομβαρδίσουν το Ιράν, τα εργασιακά δικαιώματα από την πρώτη ημέρα εργασίας και η ακύρωση τοπικών εκλογών.
«Όλα αυτά είναι ενδεικτικά ενός ανθρώπου που πραγματικά δεν ξέρει τι κάνει ή ποιους εκπροσωπεί, με μία εξαίρεση: ο Κιρ Στάρμερ εκπροσωπεί τον εαυτό του».
Πηγή: in.gr
