Ο καρκίνος και ο διαβήτης συγκαταλέγονται στις μεγαλύτερες μάστιγες των κοινωνιών, καθώς απειλούν τις ζωές εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Είναι ενδεικτικό ότι, με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία και τους σχετικούς επιστημονικούς υπολογισμούς, κάθε χρόνο διαπιστώνονται πάνω από 20 εκατομμύρια νέα κρούσματα καρκίνου (35 εκατ., σύμφωνα με ορισμένους) – από τα πιο «απλά» μέχρι τα πλέον επικίνδυνα και θανατηφόρα -, ενώ κάπου 10 εκατ. χάνουν τη μάχη για τη ζωή τους. Κάτι που σημαίνει, πρακτικά, ότι ο καρκίνος είναι υπεύθυνος για τον έναν σε κάθε επτά θανάτους που καταγράφονται παγκοσμίως.
Την ίδια στιγμή, στον πλανήτη εκτιμάται πως υπάρχουν σήμερα περισσότεροι από 800 εκατομμύρια «διαβητικοί», άνθρωποι δηλαδή οι οποίοι πάσχουν από διαβήτη τύπου 1 και 2. Mε αρκετούς από αυτούς, μάλιστα, να μην έχουν καν διαγνωστεί και τους μισούς σχεδόν να μη λαμβάνουν την αναγκαία ιατρική και φαρμακευτική αγωγή.
Ευλόγως, λοιπόν, κάθε ιατρική έρευνα, πειραματική ή κλινική δοκιμή που προσθέτει νέα δεδομένα στις προσπάθειες αντιμετώπισης και θεραπείας του καρκίνου και του διαβήτη αποτελούν μηνύματα ελπίδας τόσο για τους ασθενείς όσο και για τις οικογένειές τους. Κάτι που ισχύει και για ορισμένες ειδήσεις οι οποίες είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας και, υπό προϋποθέσεις, μπορούν να ανοίξουν νέους δρόμους στη μάχη με τους δύο αυτούς πανίσχυρους εχθρούς.
Είναι αναμενόμενο και εύκολα εξηγήσιμο, επίσης, το γεγονός ότι τις περισσότερες φορές οι προσδοκίες υπερβαίνουν την πραγματικότητα. Κι αυτό έστω και αν είναι αδικαιολόγητη η εκμετάλλευση του πόνου και των συναισθημάτων από ορισμένους (άτομα, «επιστήμονες» ή ΜΜΕ) με αποκλειστικό στόχο τη διασφάλιση μεγαλύτερου ακροατηρίου και περισσότερων πελατών.
Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος
«Ο καρκίνος είναι πλέον μια ιστορία του καλού, του κακού και του άσχημου – αλλά και της ελπίδας», σημειώνει σε άρθρο της στην «Guardian» η Ντέβι Σρίνταρ, καθηγήτρια για ζητήματα δημόσιας υγείας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου.
Η ίδια σημειώνει πως, σε σχέση με τον καρκίνο και τις σχετικές έρευνες που διεξάγονται αδιάκοπα και συστηματικά, είναι φυσιολογικό η προσοχή μας να επικεντρώνεται στις επιτυχίες, όμως εξακολουθούν να υπάρχουν πολλές προκλήσεις οι οποίες πρέπει να αντιμετωπιστούν. «Δεν υπάρχει ένα μαγικό φάρμακο, αλλά υπάρχει χώρος για αισιοδοξία», γράφει και υπογραμμίζει: «Είναι μάλλον απίθανο να φτάσουμε κάποια στιγμή σε μία και μοναδική “θεραπεία” για τον καρκίνο – είναι προτιμότερο να επιδιώξουμε πρόοδο για συγκεκριμένους τύπους καρκίνου, όσον αφορά την καλύτερη πρόληψη, διάγνωση, θεραπεία και προσδόκιμο ζωής».
Μας συστήνει, με απλά λόγια, να επικεντρώσουμε σε αυτό που έτσι κι αλλιώς είναι εφικτό. Οπως, για παράδειγμα, η δραστική μείωση του ποσοστού των καρκίνων που διαγιγνώσκονται σε προχωρημένο στάδιο (σήμερα το ποσοστό υπολογίζεται κοντά στο 50% στις προηγμένες οικονομικά χώρες της G7), καθώς και η αντίστοιχη πρόοδος σε όλα τα επίπεδα για τον διαβήτη.
Η «μάχη» για το πάγκρεας και η ινσουλίνη από ανθρώπινα βλαστοκύτταρα
«Η ιστορία του διαβήτη 1 αρχίζει στο πάγκρεας, που θεωρείται το πεδίο μάχης ανάμεσα στα κύτταρα τύπου βήτα που παράγουν ινσουλίνη και τους παραπλανηθέντες ανοσοποιητικούς αμυντικούς μηχανισμούς. Οι επιστήμονες αναζητούν τρόπους για να εντοπίσουν επαρκώς νωρίς την έναρξη αυτής της μάχης, έτσι ώστε να αποτρέψουν την εμφάνιση μιας ασθένειας η οποία διαρκεί για μια ολόκληρη ζωή και στερεί από τον οργανισμό την πηγή της ινσουλίνης», έγραφε στα τέλη Μαΐου η Ελίζαμπεθ Κούνεϊ, εξειδικευμένη συντάκτρια σε ιατρικά θέματα.
Αφορμή αποτέλεσαν δύο νέες επιστημονικές δημοσιεύσεις στο Science Translational Medicine, που δείχνουν τι συμβαίνει σε αυτά τα κύτταρα τύπου βήτα πριν από την εμφάνιση του διαβήτη, με βάση πειράματα που διενεργήθηκαν τόσο σε ανθρώπινα κύτταρα όσο και σε ποντίκια. Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, ότι στις αρχές του ίδιου μήνα και σύμφωνα με δημοσίευση στο Stem Cell Reports, άλλη ομάδα επιστημόνων στη Σουηδία ανέπτυξαν έναν πιο αξιόπιστο (σε σύγκριση με τους γνωστούς) τρόπο για τη δημιουργία κυττάρων που παράγουν ινσουλίνη από ανθρώπινα βλαστοκύτταρα.
Μία ακόμη έρευνα, που διενεργήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, οδηγεί στο συμπέρασμα πως η εμφύτευση στο ανθρώπινο σώμα γενετικά παραχθέντων κυττάρων τύπου βήτα μπορεί να αποδειχθεί αποτελεσματική για διάστημα ενός έτους, συμβάλλοντας στην αποκατάσταση της παραγωγής ινσουλίνης από τον οργανισμό. Πλέον, εντοπίζουν τις προσπάθειές τους στην προστασία αυτών των κυττάρων από το ανοσοποιητικό σύστημα, κάτι που δεν έχει γίνει ακόμη κατορθωτό.
Πηγή: tanea.gr
