Τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης 16 Ιουλίου 2026, σειρήνες ήχησαν στο Μπαχρέιν, ενώ το Κουβέιτ ανακοίνωσε ότι ανταποκρινόταν σε «εχθρικές απειλές από μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones)», αφού το Ιράν δεσμεύθηκε να απαντήσει στις αμερικανικές επιθέσεις. Γιατί όμως η Τεχεράνη στρέφει ξαφνικά τα πυρά της στους πιο αδύναμους ίσως κρίκους των χωρών του Κόλπου;
Υπενθυμίζεται ότι μετά την επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, η Τεχεράνη στοχοποίησε τα κράτη του Κόλπου, τα οποία παρέχουν βάσεις στους Αμερικανούς.
Ωστόσο, ο επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς, Ρομπ Γκάιστ Πίνφολντ, και η Ντάνια Θάφερ, εκτελεστική διευθύντρια του Gulf International Forum (Διεθνούς Φόρουμ του Κόλπου) παρατηρούν ότι το Ιράν μετατόπισε την έμφαση από τις δυσανάλογες επιθέσεις κατά των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, εστιάζοντας πλέον στα μικρότερα Μπαχρέιν και Κουβέιτ.
Τι επεδίωκε μέχρι πρόσφατα το Ιράν
Είναι γεγονός ότι κανένα από τα δύο κράτη δεν έχει αποκτήσει τον ίδιο βαθμό διεθνούς επιρροής με ορισμένους εταίρους τους στο Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (GCC). Δεν διαθέτουν το οικονομικό βάρος της Σαουδικής Αραβίας, το παγκόσμιο προφίλ των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων ή τη διπλωματική επιρροή και πρόσβαση που απολαμβάνει το Κατάρ.
Ακριβώς αυτή η γεωπολιτική βαρύτητα των κρατών αυτών ήταν και ο λόγος που είχαν μπει στο στόχαστρο της Τεχεράνης όπως εξηγούν οι δύο ειδικοί με ανάλυσή τους στο Foreign Policy.
«Το Ιράν στόχευσε τα κράτη του Κόλπου επειδή επιδίωκε να προκαλέσει επαρκές χάος στην παγκόσμια οικονομία ώστε να εξαναγκάσει σε εκεχειρία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο καμία από τις διαφορετικές στρατηγικές που υιοθέτησαν τα κράτη του Κόλπου για να περιορίσουν το Ιράν δεν πέτυχε».
Αυτό, σύμφωνα με τους ίδιους, εξηγεί επίσης γιατί σχεδόν οι μισοί από τους περισσότερους από 7.000 πυραύλους και drones που εξαπέλυσε το Ιράν κατά του Κόλπου μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου στόχευσαν ένα μόνο κράτος: τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τον πλέον διασυνδεδεμένο εμπορικό κόμβο της περιοχής.
Αλλαγή στρατηγικής
«Όμως, το επιδιωκόμενο στρατηγικό αποτέλεσμα των ιρανικών επιθέσεων άλλαξε» αναφέρουν στη συνέχεια οι Πίνφολντ και Θάφερ. «Από την πρόκληση της μέγιστης δυνατής ζημίας στην παγκόσμια οικονομία και την εξαναγκαστική επιβολή εκεχειρίας, στη σηματοδότηση αποφασιστικότητας χωρίς να προκληθεί επιστροφή στις εχθροπραξίες. Αυτός ήταν ο λόγος που το Ιράν ενέτεινε τη στόχευσή του κατά του Μπαχρέιν και του Κουβέιτ» σημειώνουν.
Αυτό που διευκόλυνε το έργο της Τεχεράνης, σύμφωνα με την ανάλυση του Foreign Policy, ήταν ότι ο «κατακερματισμός» μεταξύ των κρατών του Κόλπου και η «στρατηγική ασυνέπεια» της Ουάσιγκτον δημιούργησαν τις ευνοϊκές συνθήκες για την επιλεκτική εξαναγκαστική πολιτική του Ιράν. «Ήταν η απουσία αντίδρασης των κρατών του Κόλπου σε αυτές τις επανειλημμένες επιθέσεις που προετοίμασε το έδαφος για τις σημερινές κλιμακώσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης».
Έτσι, αφού οι ΗΠΑ αντέδρασαν τελικά στα μέσα Ιουλίου, το Ιράν ενέτεινε τις επιθέσεις του κατά του Κουβέιτ και του Μπαχρέιν, ενώ παράλληλα έπληξε το Κατάρ, το Ομάν και την Ιορδανία.
Πρόκειται για την ίδια στρατηγική επιλεκτικού εξαναγκασμού, σύμφωνα με τους δύο ειδικούς απλώς ένα σκαλοπάτι υψηλότερα στην κλίμακα της κλιμάκωσης.
«Η Τεχεράνη καθορίζει και πάλι τον ρυθμό και την έκταση της σύγκρουσης, επιτιθέμενη σε κράτη που έχουν σημασία για την Ουάσιγκτον, αλλά όχι τόσο ώστε να καθιστούν αναπόφευκτη μια αποφασιστική αμερικανική απάντηση».
Αυτό, συνεχίζουν, υποδηλώνει ότι το Ιράν εξακολουθεί να μη θέλει επιστροφή σε ανοικτή σύγκρουση και συνεχίζει να χρησιμοποιεί τη βία για να ενισχύσει τη θέση του στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Ωστόσο, την ίδια στιγμή εκτιμούν ότι εγκλωβίζει τις ΗΠΑ στο ίδιο δίλημμα που αντιμετωπίζουν εδώ και μήνες εξαιτίας των ιρανικών επιθέσεων στο Μπαχρέιν και το Κουβέιτ: είτε η Ουάσιγκτον απέχει από οποιαδήποτε απάντηση, πλήττοντας την αξιοπιστία της, είτε κλιμακώνει την κατάσταση, διακινδυνεύοντας να βυθίσει ξανά την περιοχή σε έναν πόλεμο που κανείς δεν επιθυμεί.
Πηγή: in.gr
