Ο Νικήτας Τσαμπαλάκης, δήμαρχος Πάτμου, συνάντησε τυχαία τον Τραϊανό Δέλλα στον «Ευαγγελισμό» όπου νοσηλεύονταν η αγαπημένη του, Γωγώ Μαστροκώστα.
Ο Νικήτας Τσαμπαλάκης, δήμαρχος Πάτμου, αποχαιρέτησε την Γωγώ Μαστροκώστα με μια συγκηνιτική ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό του στο Facebook και περιέγραψε μια στιγμή που έζησε με τον σύζυγό της, Τραϊανό Δέλλα, όταν συναντήθηκαν τυχαία στον «Ευαγγελισμό», όπου και νοσηλεύονταν.
Όπως έγραψε, ο ποδοσφαιριστής κοιτούσε τη σύζυγό του «σαν να ήταν όλος του ο κόσμος» και ακουμπούσε το σώμα της με απόλυτη τρυφερότητα.
Η ανάρτηση του Δημάρχου – «Σαν να ήταν ολόκληρος ο κόσμος του»
«Πριν από λίγους μήνες βρέθηκα στο νοσοκομείο Ευαγγελισμό για να επισκεφτώ έναν Πάτμιο συμπολίτη μας που νοσηλευόταν. Περιμένοντας το ασανσέρ στο ισόγειο, είδα μια γυναίκα μόνη σε ένα καροτσάκι. Πολύ αδύναμη, εξαντλημένη, με εκείνο το βλέμμα των ανθρώπων που παλεύουν σιωπηλά με τον πόνο. Και τότε συνέβη κάτι που χαράχτηκε μέσα μου.
Ένα μαύρο αυτοκίνητο σταμάτησε στην είσοδο του νοσοκομείου. Από μέσα κατέβηκε ο Τραϊανός Δέλλας. Ένας άνθρωπος που έζησε τη δόξα, τα γεμάτα γήπεδα, τις φωνές του κόσμου, τα φώτα της δημοσιότητας. Κι όμως… εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε τίποτα από όλα αυτά. Υπήρχε μόνο ένας άντρας που κοιτούσε τη γυναίκα του σαν να ήταν ολόκληρος ο κόσμος του. Πλησίασε αθόρυβα, την πήρε στα χέρια του με μια τρυφερότητα που δεν περιγράφεται και τη βοήθησε να μπει στο αυτοκίνητο, γιατί δεν μπορούσε ούτε να σταθεί όρθια. Εκεί λύγισα. Γιατί κατάλαβα πως η αληθινή δύναμη ενός άντρα δεν είναι ούτε οι τίτλοι ούτε η δόξα. Είναι να αφήνεις πίσω σου τα φώτα και να μένεις δίπλα στον άνθρωπό σου όταν αρχίζουν τα σκοτάδια. Να γίνεσαι τα πόδια του όταν δεν μπορεί να περπατήσει.
Η ανάσα του όταν λυγίζει. Το χέρι που δεν αφήνει ποτέ. Αυτό που είδα εκείνη τη μέρα δεν ήταν απλώς αγάπη. Ήταν όρκος ζωής. Σήμερα που η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε από τη ζωή, εκείνη η εικόνα ήρθε ξανά μπροστά μου και μου ράγισε την καρδιά. Τραϊανέ Δέλλα… Άντρες σαν κι εσένα είναι σπάνιοι. Γιατί όταν έσβησαν τα φώτα της ζωής, εσύ έμεινες εκεί. Γιατί όταν έσβησαν τα φώτα της ζωής, εσύ έμεινες εκεί. Μέχρι το τέλος.
Και αυτό αξίζει περισσότερο από κάθε τρόπαιο, από κάθε χειροκρότημα, από κάθε δόξα.
Σεβασμός. Από καρδιάς».
Πηγή: in.gr
