Το Dragonfly, που προβλήθηκε στο BellaTOFIFEST 2026, φαινομενικά είναι η ιστορία δύο μοναχικών γυναικών, σε διαφορετικό ηλικιακό φάσμα που αναζητούν συντροφιά, αγάπη, προστασία και ειλικρίνεια. Ξεκινά από ένα ερώτημα που το απαντά σχεδόν αυτοστιγμή, αν η πρόνοια μπορεί να είναι παρούσα ως μηχανισμός, αλλά απούσα ως ανθρώπινη σχέση. [Φανταστείτε την απάντηση, για να μη χάνουμε χρόνο].
Η Έλσι είναι μια ηλικιωμένη γυναίκα που ζει μόνη. Οι κοινωνικοί λειτουργοί περνούν από το σπίτι της, όμως η παρουσία τους είναι περισσότερο λογιστική παρά ουσιαστική. Κάποιοι βιάζονται να τελειώσουν τη βάρδιά τους, άλλοι δεν γνωρίζουν καν το όνομα της γυναίκας που φροντίζουν. Η ταινία δεν τους αντιμετωπίζει ως «κακούς», τους παρουσιάζει ως κομμάτια ενός συστήματος που έχει μάθει να διαχειρίζεται περιστατικά αντί για ανθρώπους. Δίπλα της ζει μια άλλη γυναίκα, αποκομμένη και εκείνη από τον κόσμο, έχοντας μοναδική σταθερή συντροφιά τον σκύλο της, ένα πιτμπουλ που συμπεριφέρεται κυρίως σαν γάτα του καναπέ (όταν δεν καταστρέφει τα λουλούδια του διπλανού κήπου). Η γνωριμία τους μοιάζει αρχικά σχεδόν τυχαία, γίνεται μοιραία και καταλήγει τραγική. Ο σκηνοθέτης φροντίζει να κρατήσει αυτή την ισορροπία γιατί επιλέγει την εγρήγορση του θεατή σε διαρκή επιφυλακή. Αυτό πριν αλλά και μετά από το δεύτερο, και πιο ουσιαστικό, ερώτημα: Το ενδιαφέρον της γειτόνισσας είναι ειλικρινές ή εξυπηρετεί κάποιον σκοπό; Η αμφιβολία αυτή γίνεται ο κινητήριος μοχλός της αφήγησης χωρίς ποτέ να επισκιάζει το θέμα της μοναξιάς.
Καθώς οι δύο γυναίκες έρχονται πιο κοντά (η μια λίγο πριν τα 80 και η άλλη στα 35 -αν και μοιάζει άνω των 40-), δημιουργείται μια σχέση που βασίζεται περισσότερο στις σιωπές παρά στις εξομολογήσεις, και οι δύο, όμως, επιλέγουν να αποκρύψουν την -όποια- αλήθεια. Η μία δεν μπορεί να αποκαλύψει όλα όσα κουβαλά μέσα της. Η άλλη εξακολουθεί να ζει με την ελπίδα ότι ο γιος της θα της αφιερώσει λίγο ουσιαστικό χρόνο, αρνούμενη να αποδεχθεί πως η μεταξύ τους απόσταση δεν είναι πια μόνο γεωγραφική αλλά συναισθηματική. Ουσιαστικά, η ταινία μιλά για δύο ανθρώπους που προσπαθούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους μέσα από μικρά καθημερινά ψέματα.
Το Dragonfly είναι ότι δεν αναζητά τον «ένοχο»: Δεν κατηγορεί αποκλειστικά το κράτος, ούτε αποκλειστικά την οικογένεια· δείχνει πως η εγκατάλειψη γεννιέται όταν όλοι θεωρούν ότι κάποιος άλλος θα αναλάβει την ευθύνη, έτσι, η μοναξιά δεν προκύπτει από την απουσία ανθρώπων αλλά από την απουσία ουσιαστικής σύνδεσης.
Εκεί όπου η ταινία αποκτά πραγματική δύναμη είναι στις ερμηνείες της. Οι δύο πρωταγωνίστριες (η Μπρέντα Μπλέθιν από τα «Μυστικά και Ψέματα» και η υποψήφια για Όσκαρ Άντρεα Ραϊσμπρό) μεταφέρουν σχεδόν ολόκληρο το συναισθηματικό βάρος του έργου στους ώμους, τις σιωπές τους, τα βλέμματα. Με μικρές κινήσεις, διστακτικά βλέμματα και διαλόγους που συχνά μοιάζουν ασήμαντοι, καταφέρνουν να δημιουργήσουν δύο ολοκληρωμένους χαρακτήρες που δύσκολα ξεχνά κανείς. Ακριβώς γι’ αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές ότι το σενάριο και η σκηνοθεσία δεν εμπιστεύονται πάντοτε την ίδια τους την ιστορία. Η συνεχής προσπάθεια να διατηρηθεί το μυστήριο γύρω από τις προθέσεις της γειτόνισσας οδηγεί σε επιλογές που μοιάζουν περισσότερο κατασκευασμένες παρά οργανικές. Σε ορισμένα σημεία, η αφήγηση δείχνει να κυνηγά την ανατροπή αντί να αφήνει τους χαρακτήρες να την οδηγήσουν φυσικά προς το τέλος. Αν δεν υπήρχαν δύο σαρωτικές ερμηνείες να συγκρατούν κάθε σκηνή, αυτές οι αδυναμίες θα έβγαιναν πολύ πιο έντονα στην επιφάνεια και θα έκαναν αυτό το δράμα… μια σκέτη φάρσα.
Ο Πολ Άντριου Γουίλιαμς, πάντως, πετυχαίνει κάτι σημαντικό: Χωρίς μελοδραματισμούς και χωρίς εύκολες καταγγελίες, υπενθυμίζει ότι η μεγαλύτερη μορφή εγκατάλειψης δεν είναι να μείνει κανείς μόνος, αλλά να περιβάλλεται από ανθρώπους και υπηρεσίες που εκπληρώνουν όλες τις υποχρεώσεις τους, χωρίς ποτέ να τον γνωρίσουν πραγματικά. Και όταν λέω «υπηρεσίες», αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη, σαν το αίμα που στάζει από ένα σώμα που αποφασίζει να δώσει πόνο στο φιλοθεάμον κοινό.
www.ertnews.gr
